watch | read | listen | feel

Δύο εντελώς αντίθετες όψεις του κόσμου

2011-07-05T15:47:00.010+03:00

Εντελώς αντίθετες όμως! Και δε μιλάω μόνο για τα δύο βιβλία αυτής της εβδομάδας, αλλά και για τους εντελώς αντίθετους κόσμους, τον ένα που περιγράφει ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης στο Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου και αυτόν του Βασίλη Βασιλικού στο Ζ. Ο Σκαμπαρδώνης περιγράφει γλαφυρά τη σχέση κράτους-στρατού-παρακράτους και την προσπάθεια να περάσει αναίμακτα η επίσκεψη Ντε Γκωλ στη Θεσσαλονίκη το 1963, τρεις μόλις ημέρες πριν την επίσκεψη Λαμπράκη, η οποία αποτέλεσε αφετηρία για το Ζ του Βασιλικού. Όμως, παρ' όλη την καθολική αναγνώριση του έργου του Βασιλικού, οφείλω να ομολογήσω ότι το Πολύ βούτυρο... ήταν ακόμη πιο καθηλωτικό, με γραφή αξιοθαύμαστη και ιδιάζουσα, πλοκή ιδιαίτερη, και που, λίγο-πολύ, με οδήγησε σε μία νέα προσθήκη κάτω από τον τίτλο "Φράσεις της ημέρας": Με απορρόφησε... [ 8,5/10 ]

Και κάπου εκεί, μπήκε στη μέση ο πολυτάραχος βίος του Κωστάκη Ανάν, περίπου όπως το έλεγε και ο ίδιος στο πρώτο του βιβλίο Κι ύστερα ήρθες και μ' έλυσες. Αστείος μέχρι αηδίας, παίζει αφάνταστα με τις λέξεις και τις φράσεις, ενόσω συνθέτει σκηνικά που μόνο ο σουρρεαλισμός μπορεί κάπως να τα αποσαφηνίσει. Και να σκεφτεί κανείς ότι Το ουράνιο talk-show δεν, επαναλαμβάνω δεν, είναι το καλύτερο έργο του. Ίσως και γι' αυτόν η αλλαγή από Βαβέλ σε mov. να τον δυσκόλεψε λιγάκι. Χαλάλι όμως, θα περιμένουμε κι άλλα χτυπήματα του γνωστού-αγνώστου, για να μας κάψει με το βιτριολικό του χιούμορ. Όσο για την καλύτερη -σοβαρή- ατάκα του στο βιβλίο; Αυτή είναι η εξής: Μια μικρή πινελιά χωριού στο ασπρόμαυρο καθεμέρα της πόλης. Έγραψες! [ 7,5/10 ]

9 μήνες μετά...

2011-06-28T15:57:00.006+03:00

Σαν μία εγκυμοσύνη ή σαν ένα ολόκληρο σχολικό έτος, όπως θέλει το εκλαμβάνει κανείς, πέρασαν 9 μήνες από την τελευταία φορά που σχολιάστηκε κάποιο βιβλίο. Κυρίως η δουλειά ήταν αυτή που δε μου άφηνε περιθώρια στο να αφοσιωθώ σε κάποιο ανάγνωσμα και να διαβάσω κάτι -καλό ή κακό, δεν έχει σημασία. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το γεγονός ότι αμέσως μετά το Εργοστάσιο μολυβιών ξεκίνησα να διαβάζω κάποιο βιβλίο, το οποίο, εν τέλει, το παράτησα, για να το ξαναρχίσω στις αρχές του Απρίλη.

Από τότε μέχρι τώρα, κάπως σαν αναπλήρωση του χαμένου χρόνου, δέκα τίτλοι έχουν περάσει από τα χέρια μου -και μπροστά από τα μάτια μου- κι η αλήθεια είναι ότι αυτό το "καλό ή κακό" που ανέφερα παραπάνω, θα ήθελα να κλίνει περισσότερο προς το "καλό". Δυστυχώς, δεν ήταν πάντα έτσι.

Πλέον, λέξεις έχουν ανακατευτεί μέσα στο μυαλό μου, θέματα έχουν μπερδευτεί, τίτλοι έχουν αλλάξει χρονική σειρά, αλλά το νόημα κάθε βιβλίου παραμένει αυτούσιο μέσα στο κεφάλι μου. Έτσι, ξέρω ποιο θα πρότεινα σε κάποιο φίλο, ποιο θα πρότεινα σε έναν εχθρό και ποιο θα έτρεχα να αγοράσω μήπως και εξαντληθεί και δεν το έχω ποτέ στην κατοχή μου. Δυστυχώς, κι εδώ, η τελευταία περίπτωση κατάντησε σπάνια.

Ας ξεκινήσω με το πρώτο χρονικά: Μίμης Ανδρουλάκης και Μν. Ένας ολόκληρος χαμός, αν θυμάμαι καλά, όταν είχε εκδοθεί, διότι αναφέρεται στη Μαγδαληνή και τη σχέση της με τον Ιησού. Δηλαδή; Δύο ατάκες σε ολόκληρο βιβλίο που ουδεμία σχέση έχει με οτιδήποτε θρησκευτικό. Το βιβλίο πραγματεύεται τη θέση της γυναίκας -όσον αφορά το κατα πόσο αναφέρεται και πόσο επηρέασε- στη φιλοσοφία, στην ψυχολογία, στα μαθημάτικα και σε άλλες εφηρμοσμένες ή μη επιστήμες. Άξιο αναφοράς, με αρκετά ιστορικά και μη στοιχεία που πολλοί παραβλέπουν, στις ζωές των επιστημόνων, λογοτεχνών και λοιπών διασήμων της εποχής. Εγώ πάντως θα το πρότεινα -σε όποιον δεν τα βαριέται κάτι τέτοια. [ 8/10 ]

Ακολούθησε το καλύτερο, μέχρι αυτή τη στιγμή, ανάγνωσμα για το 2011: Jonathan Coe και What a carve up! (Τι ωραίο πλιάτσικο!). Ο Coe με είχε γοητεύσει προ λίγων ετών όταν είχα διαβάσει το The house of sleep (Το σπίτι του ύπνου). Πλέον, δε νομίζω ότι παραφέρομαι αν πω ότι πρόκειται για έναν από τους 5 αγαπημένους μου συγγραφείς! Ευρηματική ιστορία, πλούσια πλοκή, όμορφο φινάλε, μπλέξιμο ιστορίας μέχρι να μπουρδουκλωθείς και πολλά άλλα. Αυτό το βιβλίο θα το χάριζα... στον εαυτό μου! [ 9/10 ]

Για τρίτη φορά στα χέρια μου βιβλίο του Milan Kundera, αυτή τη φορά το La lenteur (Η βραδύτητα). Τουλάχιστον, αυτή τη φορά ξεκίνησα πολύ υποψιασμένος. Και, τελικά, είχα δίκιο. Απλά, ανάξιο λόγου για μένα. [ 4/10 ]

Τα υπόλοιπα βιβλία ακολουθούν μπλεγμένα χρονικά, μάλλον διότι κανένα δε με εντυπωσίασε αρκετά ώστε να αποτελέσει σημείο αναφοράς.

William Golding, Lord of the flies (Ο άρχοντας των μυγών). Το 1954 μπορεί να φάνταζε ωραίο, αλλά τη σημερινή εποχή κάνει κάτι μεταξύ The beach, Lost και Children of the corn. Καθόλου δε με διασκέδασε, παρόλο που εκτυλισόταν σε ένα ήρεμο, τροπικό νησάκι, μάλλον κάπου στον Ειρηνικό. [ 6/10 ]

Niccolo Machiavelli, Il principe (Ο ηγεμόνας). Πολλά έχουν ακουστεί γι' αυτό το βιβλίο, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα πολιτικά γεγονότα της δικής μας εποχής έχουν κάνει αναχρονιστή τον οποιοδήποτε μακιαβελικό. Για τη δική του εποχή όμως πρέπει να ήταν απλά εξαιρετικό... και αιρετικό. Με τόσα που είχα ακούσει, βέβαια, το περίμενα αρκετά πιο χωμένο στη δολοπλοκία και τη μηχανορραφία. [ 7,5/10 ]

Guy Debord, La societe du spectacle (Η κοινωνία του θεάματος). Εξαιρετικό για το θέμα του, αποκαρδιωτικό για καλοκαιρινό ανάγνωσμα. Δε χρήζει περαιτέρω ανάλυσης, τα αναλύει όλα από μόνο του. [ 7/10 ]

Fyodor Dostoyevsky, Zapiski iz podpolya (Το υπόγειο). Από τους καλύτερους συγγραφείς στην παγκόσμια λογοτεχνία; Στο Υπόγειο δε φάνηκε και τόσο. Όχι από την άποψη του λυρισμού και της γλώσσας, απεναντίας. Αλλά η ιστορία ήταν αρκετά τραγική για έναν τέτοιο συγγραφέα. Σε περίπτωση που το είχε γράψει άλλος, δε νομίζω ότι θα είχε εκδοθεί ποτέ. Όσο για τον ήρωα του βιβλίου, κάποιος να τον σκοτώσει πάραυτα! [ 6,5/10 ]

Μαρία Σούμπερτ, Η συμμορία της Τήλας. Και κάπου εκεί ήρθε αυτό το ανάλαφρο διάλειμμα για να ξεθολώσει κάπως το μυαλό. Ότι χρειαζόταν, κάτι απλό και ξεκούραστο. Η ιστορία; Θυμίζει κάτι από τις τρελο-γιαγιάδες του Παρά πέντε, αλλά όχι στο τόσο κωμικό του. Η γραφή δε σκίζει σε καμία περίπτωση, η πλοκή είναι επίσης "κάπως", οπότε το μόνο που σου μένει είναι αυτό το γλυκόπικρο της ιστορίας, το οποίο δεν είναι άσχημο. [ 6/10 ]

Michel Foucault, Histoire de la folie a l' age classique (Η ιστορία της τρέλας). Ό,τι έπρεπε ήταν αυτό το βιβλίο! Δοκίμιο (αν δεν κάνω λάθος) που παρουσιάζει... βασικά, ότι λέει ο τίτλος του. Με τον καλύτερο τρόπο, σαφώς! Αν κάποιος έχει το κουράγιο να το διαβάσει, ας το κάνει. [ 7,5/10 ]

Aldus Huxley, Brave new world (Θαυμαστός καινούριος κόσμος). Προγενέστερο του 1984, αυτό είναι δεδομένο, οπότε κάποιος μπορεί να πει ότι ήταν πιο διορατικός από τον Orwell. Αλλά, σε καμία περίπτωση δε μπορώ να το θεωρήσω καλύτερο. Αρκετά εντυπωσιακό, λαμβάνοντας υπ' όψιν το πότε γράφτηκε, αλλά πιο τρομακτική μου φαίνεται η οργουελική κοινωνία παρά η χαξλεϊκή. [ 6,5/10 ]

Συμπέρασμα; Μόνο ένας Coe άξιζε τελικά! Κι η ανάγνωση συνεχίζεται...

Red Sparowes | The Fear Is Excruciating, But Therein Lies The Answer

2010-11-02T09:39:00.004+02:00

01. Truths arise

02. In illusions of order

03. A hail of bombs

04. Giving birth to imagined saviors

05. A swarm

06. In every mind

07. A mutiny

08. As each end looms and subsides

Διάρκεια | 43:02

Ημερομηνία κυκλοφορίας | 06.04.2010

-------------------------------------------------------------------------------------

Το σπουργίτι είναι, ίσως, το πιο γνωστό από τα άγρια πτηνά. Συναντάται σε όλες τις ηπείρους, πλην των αρκτικών, ενώ απαντάται και σε πολλά διαφορετικά είδη. Προτιμούν το αστικό περιβάλλον και για τροφή τους έχουν σπόρους και μικρά έντομα.

Την περίοδο 1958-1962, ο τότε ηγέτης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας Mao Zedong όρισε μία από τις πρώτες μεγάλες δράσεις του, την επονομαζόμενη Four Pests Campaign (ή επίσης Great Sparrow Campaign και Kill A Sparrow Campaign). Σκοπός της ήταν να μειωθούν δραματικά - αν όχι να εξοντωθούν - οι πληθυσμοί τεσσάρων "παρασίτων": αρουραίοι, μύγες, κουνούπια και σπουργίτια.

Τα σπουργίτια εντάχθηκαν στη λίστα λόγω του ότι έτρωγαν τους σπόρους από τις καλλιέργειες, προκαλώντας δυσλειτουργία στην αγροτική παραγωγή. Οι κάτοικοι θα έπρεπε με κατσαρόλες και τηγάνια να τρομάζουν τα σπουργίτια και να τα διώχνουν από τους αγρούς. Το αποτέλεσμα όμως της καμπάνιας ήταν να καταστραφούν φωλιές, να σπάσουν αυγά και να σκοτωθούν πολλοί νεοσσοί.

Στην αρχή το σχέδιο πήγαινε καλά, όμως τον Απριλιο του 1960 η Εθνική Ακαδημία Επιστημών διαπίστωσε πως τα σπουργίτια τελικά τρώνε περισσότερα έντομα απ' ότι σπόρους. Έτσι, ο ηγέτης της Κίνας αποφάσισε να βγουν τα σπουργίτια από τη λίστα των παρασίτων. Όμως, η ζημιά είχε γίνει: Λόγω της απουσίας σπουργιτιών, ο πληθυσμός των ακρίδων εκτοξεύτηκε, πλημμυρίζοντας την ενδοχώρα. Σε συνάρτηση με τις κακές καιρικές συνθήκες και τα προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί από τις δράσεις του Great Leap Forward, η χώρα οδηγήθηκε στο Μεγάλο Κινέζικο Λοιμό, κατά τον οποίο περί τα 30 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν από την πείνα.

Το 1998 μία νέα καμπάνια προσπάθησε να προωθηθεί. Περίπου το 95% των νοικοκυριών διατάχθηκαν να εξαφανίσουν τα 4 παράσιτα. Αυτή τη φορά, τη θέση των σπουργιτιών είχαν πάρει οι κατσαρίδες. Όμως, κανείς δεν ακολούθησε τις οδηγίες του κράτους, αφού ήδη είχαν βαλθεί στην εξόντωση τους. Και κυρίως των κατσαρίδων...

-------------------------------------------------------------------------------------

*ΤΟ ΑΤΟΥ

Οι Red Sparowes δεν έχουν ξεχωρίσει μέχρι στιγμής για κάποιο πολύ δυνατό κομμάτι τους, αλλά για την πιστή παραμονή σε πολύ καλές συνθέσεις. Αν έπρεπε να ξεχωρίσει κάποιο, θα ήταν ένα εκ των: A hail of bombs, Giving birth to imagined saviors και In every mind.

*ΤΟΥ ΠΕΤΑΜΑΤΟΥ

Στην κατηγορία αυτή δεν εμπίπτει κάποιο κομμάτι. Οι Red Sparowes στα δύο πρώτα τους άλμπουμ είχαν κάτι που σου κέντριζε το ενδιαφέρον: ευρηματικούς τίτλους για τα τραγούδια τους. Οι τίτλοι, όταν ενώνονταν, δημιουργούσαν ένα κείμενο με ιδιαίτερο νόημα. Στο Every Red Heart Shines Toward The Red Sun μάλιστα, το κείμενο αναφέρεται στο Four Pests Campaign και τα συνεπακόλουθά του.

Όμως, στο τρίτο τους άλμπουμ επέλεξαν να έχουν απλούς τίτλους. Γιατί;...

*ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ Ή ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΩ;
Από τα σημαντικότερα post-rock συγκροτήματα και με εξαιρετικές δουλειές μέχρι στιγμής, είναι να αναρωτιέται κανείς;

*ΚΟΝΚΛΟΥΖΙΟΝ
(κανένα συμπέρασμα. απολαμβάνω το άλμπουμ)

*ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
7,5/10

The Charlatans | Who We Touch

2010-09-27T14:19:00.004+03:00

01. Love is ending

02. My foolish pride

03. Your pure soul

04. Smash the system

05. Intimacy

06. Sincerity

07. Trust in desire

08. When I wonder

09. Oh!

10. You can swim / I sing the body eclectic

Διάρκεια | 56:38

Ημερομηνία κυκλοφορίας | 06.09.2010

-------------------------------------------------------------------------------------

Η ανθρώπινη Ιστορία ανά τους αιώνες έχει, κατά βάση, έναν κοινό παρονομαστή: την παρουσία ενός ανθρώπου ο οποίος δολοπλοκεί, ραδιουργεί και μηχανορραφεί με απώτερο σκοπό την ανάδειξή του και την επιβολή της θέσης του στα όργανα διακυβέρνησης ή εξουσίας, από τη μοναρχία πιο παλιά, μέχρι και τη δημοκρατία στις μέρες μας. Η επιρροή του μπορεί να μην ήταν (μόνο) στο πολιτικό επίπεδο, αλλά ενδέχεται να ήταν στο θρησκευτικό. Ο άνθρωπος αυτός προσδιορίζεται με ένα συγκεκριμένο όνομα, το οποίο στην αναφορά του ουσιαστικά παραθέτει όλα τα γνωρίσματα του ατόμου αυτού: τσαρλατάνος.

Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση τέτοιου ανθρώπου στην Ιστορία δε μπορεί να είναι άλλη από αυτή του Grigori Yefimovich Rasputin, μυστικιστή, θεραπευτή, οραματιστή, ακόμη και προφήτη, αλλά κυριώς έχει χαρακτηριστεί ως θρησκευτικός τσαρλατάνος, που επηρέασε όσο κανείς άλλος στην αυλή των Romanov την τριάδα της κυριαρχίας της αυτοκρατορικής, τότε, Ρωσίας: τον αυτοκράτορα Νικόλαο τον 2ο, την γυναίκα του Αλεξάνδρα και τον γιο τους, πρίγκηπα Αλεξέι.

Στη μουσική, επίσης υπήρξαν τσαρλατάνοι, αλλά αυτοί που το παραδέχτηκαν πρώτοι ήταν μία παρέα μουσικών από το San Francisco στη δεκαετία του 1960 οι οποίοι ονομάστηκαν The Charlatans. Το συγκρότημα έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη της σκηνής του San Francisco, αλλά η πρώτη - και μοναδική- κυκλοφορία τους έγινε λίγο πριν διαλυθούν, το 1969.

Από τότε πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να κάνει την εμφάνιση του το 1988 ένα νέο συγκρότημα "τσαρλατάνων". Ήταν η εποχή που το alternative rock και, κυρίως, η σκηνή του Manchester ήταν στην ακμή τους, κάτι που διήρκεσε για σχεδόν μία δεκαετία ακόμη, με πιο γνωστούς εκφραστές τους Oasis.

Οι Charlatans, που ονομάζονται Charlatans UK στις Ηνωμένες Πολιτείες προς αποφυγίν μπλεξίματος, ξεκίνησαν δυναμικά τη μουσική τους καριέρα και καθιερώθηκαν ως ένα από τα πιο σημαντικά ονόματα της σκηνής με τις κυκλοφορίες τους στη δεκαετία του 1990. Άλμπουμ όπως το The Charlatans ή το Tellin' Stories και τραγούδια όπως τα Feel flows, The only one I know, North country boy, How high και Crashin' in τους κατέταξαν σε υψηλές θέσεις στα chart, κυρίως της Μεγάλης Βρετανίας. Η μοίρα βέβαια δεν ήταν καλή μαζί τους, αφού μετά το ομώνυμο άλμπουμ έχασαν σε αυτοκινητικό δυστύχημα τον πληκτρά τους, Rob Collins.

Και κάπου εκεί, στην αλλαγή της χιλιετίας, κι ενώ οι προφητείες του Νοστράδαμου - ίσως και του Ρασπούτιν - εκπληρώνονταν, το συγκρότημα αποφασίζει να αλλάξει δισκογραφική, να αλλάξει φιλοσοφία, να αλλάξει κάπως τον ήχο κι εμείς να αλλάξουμε τη γνώμη μας γι' αυτούς. Για να είμαι δίκαιος, πρέπει να ομολογήσω το εξής: οι Charlatans ποτέ δε με ενθουσίασαν, ποτέ δεν κυκλοφόρησαν κάτι το εξαιρετικό ως σύνολο, ποτέ δεν είχαν θεαματικές εμπνεύσεις. Όμως, ποτέ δε με απογοήτευσαν, ποτέ (μέχρι το Wonderland του 2001 τουλάχιστον) δεν έπεσαν κάτω του μετρίου, ποτέ δεν είχες κάτι άσχημο να πεις για μία κυκλοφορία τους.

Από το 2001 και μετά, τα πράγματα άλλαξαν: το Wonderland παραμένει η χειρότερη κυκλοφορία τους, οι υπόλοιπες μπορεί να μην είναι άσχημες, αλλά δεν πιάνουν σε επίπεδο τα πρώτερα άλμπουμ τους, ενώ και οι ίδιοι πετάνε σε διάφορες περιπτώσεις κάτι άκυρες εμπνεύσεις, εντελώς παράταιρες με το συνολικό τους μουσικό ύφος.

Οι Charlatans θα μπορούσαν να είναι οι άρχοντες της σκηνής του Manchester και γενικότερα της rock σκηνής στην Αγγλία, μιας και οι άλλοι κυρίαρχοι δεν προσπάθησαν ποτέ να αποτινάξουν από πάνω τους θέματα όπως τσακωμούς, σκάνδαλα, φασαρίες, ξυλοδαρμούς, χωρισμούς και λοιπές εντάσεις, μέχρι την οριστική διάλυσή τους εν έτει 2009. Ήταν πάντα πιο υποτονικοί στα εξω-μουσικά τους δρώμενα κι αυτό τους οδηγούσε με ασφάλεια από τον ένα "νορμάλ" δίσκο στον άλλο. Τελικά, αποφάσισαν να αλλάξουν μουσικό μανδύα κι η σκηνή απλά δεν πρόκειται ποτέ να γίνει δική τους, όσες (απλά) καλές κυκλοφορίες κι αν έχουν στο μέλλον. Κι αν με το τελευταίο τους άλμπουμ αναρωτιούνται ποιον αγγίζουν (Who We Touch), ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούν κι οι ίδιοι γι' αυτό πλέον.

-------------------------------------------------------------------------------------

*ΤΟ ΑΤΟΥ

Κι όμως το κατάφεραν! Μπορεί τα Your pure soul, Trust in desire και You can swim να είναι αρκετά καλά, όμως τα καλύτερο είναι ...το hidden track! I sing the body eclectic στο 6:47 του τελευταίου κομματιού.

*ΤΟΥ ΠΕΤΑΜΑΤΟΥ

Μα είναι δυνατόν, μετά από 22 χρόνια πορείας να θυμάσαι στον 11ο δίσκο της καριέρας σου να κυκλοφορήσεις τραγούδι με τον τίτλο Smash the system; Αυτά τα κάνεις στην αρχή, γιατί μετά απλά είσαι μέρος του συστήματος και δε σε παίρνει να τραγουδάς τέτοια τραγούδια.

*ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ Ή ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΩ;
Προτιμήστε παλιές κυκλοφορίες τους. Πιο rock και, σίγουρα, πιο καλές.

*ΚΟΝΚΛΟΥΖΙΟΝ
Μένει απλά να δούμε πως θα συνεχίσουν.

*ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
7/10

Σώτη Τριανταφύλλου | Το Εργοστάσιο Των Μολυβιών

2010-09-23T15:31:00.003+03:00

Εκδόσεις | Πατάκη

Σελίδες | 392

Έτος έκδοσης | 1999

-------------------------------------------------------------------------------------

Αν θα έπρεπε να μπει ένας υπότιτλος στο διήγημα της Σώτης Τριανταφύλλου, αυτός θα ήταν σίγουρα "Η πολιτική και, κυρίως, η κομμουνιστική Ιστορία στην Ευρώπη μέσα από τα μάτια τριών γενεών". Αυτός ο υπότιτλος εκφράζει απόλυτα το πνεύμα του έργου, σε αντίθεση με τον τίτλο του που τελικά αναφέρεται σε αδικοχαμένα όνειρα και ουτοπιστικές αλήθειες.

Οι τρεις γενεές είναι αυτές της οικογένειας Ασημάκη και πως από τον παππού φτάσαμε μέχρι την εγγονή. Κι ακόμη, πως αυτή η εγγονή έζησε την παρέα του πατέρα τους, αλλά και τον ίδιο, όταν αυτή η παρέα δεν ήταν πια μαζί, τουλάχιστον σε τοπικό επίπεδο.

Αν θα έπρεπε κάποιος να ξεχωρίσει πάντως έναν ήρωα στο βιβλίο, αυτός δε νομίζω ότι θα ανήκε στην οικογένεια Ασημάκη. Λόγικα όλοι θα έβρισκαν ως πρώτη απάντηση τον Νίκο Βάγκαλη, τον τυχοδιώκτη, επαναστάτη, αντιδραστικό, επίμονο, ψυχασθενή, μανιακό καπνιστή και λάτρη της ζάχαρης, του οποίου η ιστορία είναι συνυφασμένη με την Ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος, κυρίως στη Ρωσία στις αρχές του 20ού αιώνα.

Το ερώτημα όμως είναι τί σου δίνει αυτή η ιστορία; Τελικά, τίποτα. Αν κάποιος θέλει να διαβάσει το βιβλίο αυτό για να μάθει πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα της περιόδου 1870-1940, όπως αυτά επηρεάζουν τις ζωές και τις σκέψεις των ηρώων, τότε ναι. Αλλιώς, το διήγημα δεν έχει κάτι να προσφέρει σαν τροφή για σκέψη, ούτε αναδεικνύει συναισθήματα κατά την ανάγνωσή της. Η Ιστορία όμως, όπως παρουσιάζεται, είναι αρκετά ελκυστική για να τη διαβάσεις και να δεις πως - ίσως να - σκέφτονταν οι άνθρωποι εκείνης της εποχής.

-------------------------------------------------------------------------------------

*Η ΑΤΑΚΑ

Στα τέλη του '32, καθώς ο Βάγκαλης γυρνούσε στο σπίτι απ' την ολομέλεια της οργάνωσης του κόμματος στο Λένινγκραντ, πέρασε έξω απ' το χιονισμένο νεκροταφείο: κι όταν είδε τη δενδροστοιχία και τα γυμνά χειμωνιάτικα κλαδιά που λύγιζαν μέσα στον άνεμο -τον άνεμο που φυσούσε πάνω απ' τα νησιά- πήρε την απόφαση να φύγει για πάντα απ' τη σοβιετική Ρωσία. Τον τρόμαξαν τα δέντρα, τ' ότι θα πέθαινε και θα τον έθαβαν σ' αυτό το παγωμένο, αφιλόξενο μέρος. Είχε μόλις μάθει για το θάνατο του Μάρκου στην Αλεξάνδρεια: αισθανόταν την παγωνιά μέσα του. Δεν αισθανόταν τίποτ' άλλο. Την παγωνιά μονάχα.

*ΑΞΙΖΕΙ Ή ΔΕΝ;

Για τους παραπάνω και μόνο λόγους, αν κάποιος θέλει ένα ωραίο μυθιστόρημα, μάλλον όχι. Αν πάλι θέλει ένα ωραίο ιστορικό μυθιστόρημα, τότε ναι.

*ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
6/10

Monika | Exit

2010-09-21T11:21:00.006+03:00

01. Ça commence bien

02. Never

03. Yes I do

04. Away from my land

05. Not enough

06. Take a little bit of me

07. Our love or how we lost it

08. Show me, come on

09. Studio house

10. Run to ruin

11. Stars won't shine

12. Exit

Διάρκεια | 54:00

Ημερομηνία κυκλοφορίας | 10.05.2010

-------------------------------------------------------------------------------------

Ο πιο σωστός τρόπος για να κρίνεις κάτι είναι αντικειμενικά. Και ο μόνος τρόπος για να το κάνεις αυτό είναι να αφήσεις λίγο χρόνο να περάσει για να καταλαγιάσει ο όποιος θόρυβος ήταν συνέπεια του. Εδώ και δύο χρόνια απασχολεί την εγχώρια μουσική βιομηχανία ένα ταλαντούχο κορίτσι, άλλοτε με τις εμπνεύσεις του και τη μουσική του, άλλοτε με τα λεγόμενά και τις πράξεις του. Τελικά τι είναι αυτό το φαινόμενο Monika που έχει απασχολήσει τόσο τον μουσικό - και όχι μόνο - τύπο;

Η Monika είναι μία απόρροια σωστής δουλειάς, μεγάλης έμπνευσης, πηγαίου ταλέντου και σημαντικών επιρροών. Είναι ένα κορίτσι που δεν εμφανίστηκε ξαφνικά με το Avatar, αλλά μας είχε δώσει δείγματα γραφής δύο χρόνια νωρίτερα με το Demo που είχε κυκλοφορήσει, ενώ αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι εμφανιζόταν ως support σε σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως οι Calexico.

Το Avatar έσκασε σα βόμβα στα αυτιά μας και αρκετοί ήταν αυτοί που έτρεξαν να την ανακηρύξουν τη "νέα θεά" της ελληνικής (rock, underground, αγγλόφωνης, ότι θέλετε βάλτε) σκηνής. Τραγούδια εκπληκτικά κι ένα σύνολο σχεδόν αψεγάδιαστο που μας έδειξε ότι η Monika ξέρει τι κάνει και πως να το πράξει.

Κι από τότε, χωρίστηκε ο κόσμος σε δύο στρατόπεδα: από τη μία μεριά αυτοί που την ανέβαζαν όλο και ψηλότερα κι από την άλλη όσοι ήταν δύσπιστοι και βρήκαν πατήματα από τη συμπεριφορά της, όπως αυτή παρουσιάστηκε σε συνέντευξή της. Το αν ήταν όντως αυτή η Monika δεν το ήξεραν βέβαια, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελαν να το ψάξουν κιόλας. Τους έφτανε αυτό που βγήκε προς τα έξω.

Τελικά ποιος έχει δίκιο από τους δύο; Κανένας! Δε χρειάζεται κάποιος να πει γιατί, αρκεί μόνο να δει το όλο θέμα σφαιρικά και, κυρίως, πλήρως αντικειμενικά. Τότε, το μόνο που θα χρειαστεί να κάνει είναι οι εξής ερωτήσεις στο κάθε στρατόπεδο:

1. Εσείς κύριοι επικριτές, κάθε πότε βλέπετε (ή μάλλον, ακούτε) κάτι τόσο σημαντικό και όμορφο να βγαίνει στην ελληνική μουσική σκηνή και πέσατε κατευθείαν να το φάτε; Δεν είναι αξιόλογη καλλιτέχνις η Monika; Δεν είναι καλά τα τραγούδια της, οι μελωδίες της, η φωνή της; Και γιατί θα πρέπει η συμπεριφορά της (αν όντως είναι έτσι και δεν είναι κάποια προσπάθεια των media να την παρουσιάσουν ως τέτοια) να σημαίνει ότι δεν είναι καλή στη δουλειά της; Τα εκάστοτε "ψώνια" που κυκλοφορούν στο χώρο - και όχι μόνο στην Ελλάδα - έχουν δώσει καλύτερες δουλειές από αυτό το κορίτσι;

2. Εσείς κύριοι θαυμαστές, μήπως θα πρέπει να αναθεωρήσετε τη μουσική σας παιδεία, όσον αφορά τα ακούσματα από την ελληνική αγγλόφωνη σκηνή; Ισχύει το "η Monika και κανείς άλλος"; Δεν έχουν βγει πάρα πολλά αξιόλογα σχήματα, που μπορεί να μην έχουν βγάλει δουλειά επιπέδου Avatar, αλλά είναι αρκετά κοντά σε αυτό; Αλήθεια, εκτός από τη Monika, τους Raining Pleasure (που τους μάθατε από τη διαφήμιση της Cosmote, παρόλο που είχαν βγάλει άλλα δύο όμορφα άλμπουμ νωρίτερα) και τους Cyanna (που τους κάνατε θεούς ελέω Vodafone, χωρίς να έχουν κυκλοφορήσει ουσιαστικά τίποτα), γνωρίζετε άλλα συγκροτήματα ή καλλιτέχνες του χώρου; Κι αν ναι, τίποτα από όλους αυτούς δε σας φάνηκε αξιόλογο; Όσο για τις υπερβολές περί "νέου Χατζιδάκη", μήπως να περιμένατε να βγάλει η Monika την αντίστοιχη δουλειά (σε αριθμό άλμπουμ) για να δούμε μετά αν είναι εφάμιλλη του μεγάλου συνθέτη;

Ουσιαστικά, αυτό που μένει είναι ότι η Monika ήρθε για να μείνει. Και δε θα μείνει λόγω των δημοσιευμάτων, καλόβουλων ή πικρόχολων, αλλά γιατί αξίζουν όσα μας έχει δώσει.

Όσο για το Exit, τα πράγματα είναι απλά: δεν είναι Avatar. Τι σημαίνει αυτό; Όχι ότι είναι κακό, ούτε ότι είναι χειρότερο. Η καινούρια δουλειά είναι το ίδιο καλή όσο και η προηγούμενη. (Εντάξει, όχι το ίδιο, κομματάκι λιγότερο καλή.)

Αυτό που το χαρακτηρίζει όμως και κάποιο το θεωρούν χειρότερο είναι η απούσιά κάποιου hit. Με αυτά έχουν μάθει άλλωστε τόσα χρόνια. Λείπει ένα Bloody sth, ένα Babe, ένα Over the hill. Γι' αυτό όλοι βρήκαν ως αποκούμπι το Yes I do και μας το πετάνε στα μούτρα συνέχεια. (Νομίζω ότι ως post στο facebook κοντεύει να φτάσει το Εξαιρέσεις.)

Όμως το άλμπουμ αξίζει, από την αρχή ως το τέλος. Έχει και τις μικρές αδυναμίες του, έχει και το πολύ καλά τραγούδια του, που μπορεί να μη γίνουν hit, αλλά σίγουρα μας αρέσουν πολύ.

-------------------------------------------------------------------------------------

*ΤΟ ΑΤΟΥ

Συμφωνώ με το Yes I do, αλλά μην απορρίπτουμε έτσι απλά το Away from my land και το Stars won't shine.

*ΤΟΥ ΠΕΤΑΜΑΤΟΥ

Δε λέω σε καμμία περίπτωση ότι το Take a little bit of me είναι άσχημο τραγούδι. Αυτό που το ρίχνει είναι τα τσιριχτά φωνητικά στο ρεφρέν. Μια χαρά φωνή έχεις βρε Monika, γιατί να το πεις έτσι;

*ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ Ή ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΩ;
Σε κάποιο blog, ο γράφων έλεγε πως δε βάζει κάποιο link για να κατεβάσουν οι υπόλοιποι το άλμπουμ, διότι προτιμά ο κόσμος να πάει να το αγοράσει "για να στηρίξουμε τον καλλιτέχνη". Τα 20 ευρώ δεν είναι όμως κομματάκι υπερβολικά; Να στηρίξουμε τη Monika θέλουμε, όχι τη δισκογραφική της.

*ΚΟΝΚΛΟΥΖΙΟΝ
Ας αφήσουν όλοι τη Monika να μιλήσει. Κι όταν λέω να μιλήσει, εννοώ μέσα από τα τραγούδια της. Τα υπόλοιπα είναι για να ασχολούνται διάφοροι που δεν εκτιμούν τη μουσική και τους εκπροσώπους της.

*ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
8/10

22-20s | Shake/Shiver/Moan

2010-09-15T13:17:00.003+03:00

01. Heart on a string

02. Bitter pills

03. Talk to me

04. Ocean

05. Latest heartbreak

06. Shake, shiver and moan

07. 4th floor

08. 96 to 4

09. Let it go

10. Morning train

Διάρκεια | 38:10

Ημερομηνία κυκλοφορίας | 19.05.2010

-------------------------------------------------------------------------------------

Το 1902 γεννήθηκε κοντά στη Μπεντόνια του Μισισιπή ένας μουσικός από τους πιο διακεκριμένους των blues, ο Nehemiah Curtis James, ή πιο γνωστός ως Skip James. Τον "ανακάλυψε" το 1931 ο κυνηγός ταλέντων Henry C. Spier και αργότερα ηχογράφησε αρκετά τραγούδια, χαρακτηριστικά δείγματα του είδους που εκπροσωπούσε.

Όμως, η εποχή δεν ήταν ενδεδειγμένη για ηχογραφήσεις και μαζικές πωλήσεις, λόγω του οικονομικού κραχ του 1929. Τα αντίτυπα που πωλήθηκαν ήταν ελάχιστα, τα έσοδα από τις ηχογραφήσεις ακόμη λιγότερα κι έτσι ο James απογοητεύτηκε και τα παράτησε.

Μέχρι που, το 1964, 30 και κάτι χρόνια αργότερα, οι John Fahey, Bill Barth και Henry Vestine τον βρήκαν σε ένα νοσοκομείο στην Τούνικα του Μισισιπή. Μαζί με τον Son House που είχαν βρει οι ίδιοι, όπως και με πολλούς άλλους, εμφανίστηκε στο Newport Folk Festival τον Ιούλιο του 1964. Έτσι ξεκίνησε η δεύτερη καριέρα του James, ταυτόχρονα με το επονομαζόμενο "blues revival" στην Αμερική, πολύ πιο σημαντική και, ταυτόχρονα, πιο αποδοτική για τον ίδιο σε ποιότητα και χρήματα.

Ένα από τα πρώτα τραγούδια του James, στην πρώτη του μουσική περίοδο, ήταν το 22-20 blues, που ενέπνευσε τον Martin Trimble και τον Glen Bartup όταν αποφάσισαν να δώσουν όνομα στο συγκρότημα που είχαν στα σκαριά. Έτσι, δημιουργήθηκαν οι 22-20s, που είχαν κι αυτοί τη δική τους περίοδο σιωπής, όχι όμως για τους ίδιους λόγους. Διαλύθηκαν το 2006, δύο χρόνια μετά το ομότιτλο, εντυπωσιακό ντεμπούτο τους, επειδή ο Trimble ήθελε να αλλάξει το μουσικό τους ύφος, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας.

Η επανένωση έγινε, με κάπως διαφορετική σύνθεση, και το καινούριο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2010, έχοντας πάντως αλλάξει κάπως το μουσικό τους στυλ. Η δύναμη και η ταχύτητα που χαρακτήριζε αρκετά κομμάτια στο πρώτο άλμπουμ δεν υπάρχει, αν και το όλο αποτέλεσμα είναι το ίδιο θετικό.

-------------------------------------------------------------------------------------

*ΤΟ ΑΤΟΥ
Αρκετά τα καλά κομμάτια (Heart on a string, Shake, shiver and moan, Morning train), χωρίς όμως κάποιο να ξεχωρίζει εντυπωσιακά, όπως το Devil in me στο 22-20s.

*ΤΟΥ ΠΕΤΑΜΑΤΟΥ
Ίσως το 96 to 4 ή το Bitter pills, αλλά περισσότερο η αλλαγή στο ύφος. Δεν είναι άσχημο το καινούριο, αλλά το παλιό είναι πιο δυνατό κι εντυπωσιακό.

*ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ Ή ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΩ;
Να μην την πατήσουν τα παιδιά σαν τον Skip James. Ας βγάλουν το κατιτίς τους.

*ΚΟΝΚΛΟΥΖΙΟΝ
Να περιμένουμε άλλα 6 χρόνια και μία διάλυση στο ενδιάμεσο για κάτι καινούριο; Ή θα πάμε σε πιο νορμάλ καταστάσεις; Ελπίζω και σε μία επιστροφή στο παρελθόν...

*ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
7,5/10

jj | jj n° 3

2010-09-07T10:28:00.004+03:00

01. My life

02. And now

03. Let go

04. Into the light

05. Light

06. Voi parlate, io gioco

07. Golden Virginia

08. You know

09. No escapin' this

Διάρκεια | 27:12

Ημερομηνία κυκλοφορίας | 09.03.2010

-------------------------------------------------------------------------------------

Τα ακρωνύμια ή αρκτικόλεξα είναι ο σύντομος τρόπος γραφής που παράγεται από τα αρχικά γράμματα των λέξεων που συνθέτουν μία επωνυμία. Στο χώρο της μουσικής είναι αρκετά διαδεδομένα, με πολύ γνωστά συγκροτήματα να χρησιμοποιούν ήδη γνωστές εκφράσεις, όπως οι R.E.M. (Rapid Eye Movement), να χρησιμοποιούν μία καινούρια επωνυμία, όπως οι V.A.S.T. (Visual Audio Sensory Theater), ή ακόμη και να χρησιμοποιούν το ακρωνύμιο αντί του ονόματός τους για μεγαλύτερη ευκολία, όπως οι Nine Inch Nails (πλεόν όλοι ξέρουν τι σημαίνει N.I.N.).

Τα αρχικά J.J. είναι ίσως από τα πιο γνωστά στο χώρο της μουσικής, με τα παραδείγματα αντιστοιχίας να είναι αρκετά:

1. JJ και αργότερα Jan Johnston (1991 - σήμερα)

2. Janet Jackson, γνωστή και μη εξαιρετέα (1973 - σήμερα)

3. JJ Cale, ή John Weldon Cale, μουσικός της americana και των blues (1958 - σήμερα)

4. JJ Jackson ή Jerome Louis Jackson, μουσικός της soul και της r&b (δεκαετία 60 - σήμερα)

5. Janis Joplin, ευρύτατα γνωστή τραγουδοποιός (1962 - 1970)

6. Jay-Jay Johanson, σουηδός μουσικός (1996 - σήμερα)

και πολλοί πολλοί άλλοι.

Μιλώντας για Σουηδία, φτάνουμε εκεί από όπου προέρχονται και οι νεότεροι της παρέας, οι jj, με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τα μικρά γράμματα, για να ξεχωρίζουν. Όμως, δεν ξεχωρίζουν μόνο για αυτό. Από το 2009 που εμφανίστηκαν στη δισκογραφία, μας έχουν δώσει δύο άλμπουμ που ξεχωρίζουν για την dream pop που παρουσιάζουν, με κομμάτια μελωδικά, ονειρικά, χωρίς να κουράζουν τον ακροατή. Και πως θα μπορούσε να γίνει αυτό, από τη στιγμή που η κάθε ολοκληρωμένη δουλειά τους δεν ξεπερνάει συνολικά το μισάωρο.

Μέσα σε αυτό το μισάωρο όμως, σου δίνουν την αίσθηση του ταξιδιού και της γαλήνης και σε ηρεμεί αρκετά, χωρίς δυνατά ξεσπάσματα. Αρκετά κατάλληλο, λοιπόν, για την ώρα της οδήγησης σε μεσημεριανό μποτιλιάρισμα.

-------------------------------------------------------------------------------------

*ΤΟ ΑΤΟΥ
Δεν ξεχωρίζει κάτι αρκετά από τα υπόλοιπα, αλλά ίσως θα έβαζα το My life. Σύντομο και υπέροχο.

*ΤΟΥ ΠΕΤΑΜΑΤΟΥ
Ακριβώς επείδη δεν ξεχωρίζει κάποιο, αφήνω το συγκεκριμένο ασυμπλήρωτο.

*ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ Ή ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΩ;
Αξίζει να τους γνωρίσετε.

*ΚΟΝΚΛΟΥΖΙΟΝ
Τελικά οι Σκανδιναβοί είναι από τους πιο δημιουργικούς στην Ευρώπη. Μήπως είναι καιρός να εφαρμόσουμε το σουηδικό μοντέλο και στη μουσική;

*ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
7/10

Milan Kundera | L' Identité

2010-09-06T10:30:00.004+03:00

Εκδόσεις | Εστία

Σελίδες | 188

Έτος έκδοσης | 1998

-------------------------------------------------------------------------------------

Δεν είναι πρέπον, όμως συμβαίνει αρκετές φορές, να διαμορφώνεις μία άποψη για ένα συγγραφέα από ένα ή δύο βιβλία που έχεις διαβάσει. Ορισμένες φορές αυτό καταλήγει σε εμπάθεια κι άλλες σε λατρεία, τις περισσότερες φορές όμως είναι απλά μία λανθασμένη άποψη. Μου έχει συμβεί δύο φορές, με αντιφατικά αποτελέσματα είναι η αλήθεια:

Στην πρώτη περίπτωση, μέσα στη γενική αναμπουμπούλα και στο μεγάλο χαμό της εποχής, βρέθηκα κι εγώ να διαβάζω το The Alchemist του Paulo Coelho. Εντυπωσιακό βιβλίο στην πρώτη του ανάγνωση, σε κάνει κι εσένα μέρος της ιστορίας και, ουσιαστικά, καταλαβαίνεις γιατί είναι δικαιολογημένος ο χαμός που γίνεται. Όταν όμως διάβασα και τα By The River Piedra I Sat Down And Wept και The Devil And Miss Prym (διάβασα και το The Manual Of The Warrior Of Light αλλά δεν είναι της παρούσης να σχολιαστεί) διαπίστωσα πως ο Coelho έχει ένα συγκεκριμένο θέμα στο μυαλό του: κάπως πάει η ζωή, κάτι συμβαίνει και στραβώνει ή έχουμε κάποια αμφιβολία ή ένα δίλημμα, αλλά στο τέλος όλα πηγαίνουν κατ' ευχήν. Από τότε αποφάσισα να μην ξαναδιαβάσω βιβλίο του, παρόλο που η βιβλιογραφία του είναι αρκετή εκτενής και ίσως να πέφτω έξω.

Στη δεύτερη περίπτωση, βρέθηκε στα χέρια μου το Jitterbug Perfume του Tom Robbins. Κατάπληκτος και πάλι από την πρώτη επαφή με το έργο του συγγραφέα ανέμενα τη δεύτερη επαφή μας. Και τελικά ξαναβρεθήκα με ένα έργο του στα χέρια μου, μόλις πρόσφατα, το Still Life With Woodpecker. Εδώ όμως οι απόψεις άλλαξαν άρδην, αλλά προς το καλύτερο. Διαπιστώνεις πως ο Robbins έχει έναν υπέροχο τρόπο να σου παρουσιάζει την ιστορία του, εντελώς διαφορετικά απ' ότι σε κάποιο άλλο έργο του.

Η περίπτωση, βέβαια, με τον Coelho ήταν λίγο επικίνδυνη εξ αρχής, διότι το πρώτο ανάγνωσμα ήταν και το πιο κλασσικό του έργο. Κάπως έτσι επικίνδυνα ξεκίνησε και η αναγνωστική σχέση με τον Milan Kundera, με ότι πιο κλασσικό από τον Τσέχο συγγραφέα, το The Unbearable Lightness Of Being (κάποιοι ίσως να διαφωνήσουν και να θεωρήσουν το The Joke ως πιο κλασσικό). Όταν έφτασε η ώρα για τη δεύτερη επαφή μου με βιβλίο του, βρέθηκα με το L' Identité στα χέρια μου. Κι όταν το τελείωσα, έμεινα άφωνος.

Για ακόμη μία φορά ο Kundera βάζει κάποιους να βγάλουν τα εσώψυχά τους (βασικά, τα δικά του εσώψυχα). Κι αν στο μεγάλο του έργο η "Άνοιξη της Πράγας" του 1968 είναι άριστη ως background, εδώ τα πράγματα απλώς παραπαίουν. Μοιάζουν όλα χωρίς συνοχή, ένα ζευγάρι που μέσα σε μία εβδομάδα αλλάζει απότομα απόψεις και ιδέες ο ένας για τον άλλον, προτάσεις και φιλοσοφίες του Kundera ξεστομίζονται από τους ήρωες χωρίς κανένα προφανή λόγο και, τελικά, αφού μπουρδουκλώνεσαι, καταλήγεις στις 2-3 τελευταίες σελίδες να βλέπεις πως όλα ήταν χωρίς νόημα, όπως και οι κάποιες ώρες που πέρασες διαβάζοντας το βιβλίο.

-------------------------------------------------------------------------------------

*Η ΑΤΑΚΑ

Η φράση της Σαντάλ αντηχούσε μες στο κεφάλι του, κι εκείνος φανταζόταν την ιστορία του σώματός της: σώμα χαμένο ανάμεσα σε μυριάδες άλλα, ως τη μέρα που ένα βλέμμα πόθου σταμάτησε πάνω του και το τράβηξε από το νεφελώδες πλήθος. Έπειτα τα βλέμματα πλήθυναν και πυρπόλησαν το σώμα αυτό, που διασχίζει έκτοτε σαν δαυλός τον κόσμο. Τώρα είναι η εποχή μιας ολόφωτης δόξας αλλά, σύντομα, τα βλέμματα θ' αρχίσουν ν' αραιώνουν, το φως σιγά σιγά να σβήνει, ως τη μέρα που αυτό το ημιδιάφανο, μετά διάφανο, μετά αόρατο σώμα θα περπατάει στους δρόμους, σαν ένα περιπλανώμενο μικρό τίποτα. Σ' αυτήν τη διαδρομή, που οδηγεί την πρώτη αορατότητα στη δεύτερη, η φράση "οι άντρες δε γυρίζουν πια να με κοιτάξουν" είναι το κόκκινο λαμπάκι που δείχνει πως άρχισε η σταδιακή εξάλειψη του σώματος.

*ΑΞΙΖΕΙ Ή ΔΕΝ;
Δε θα το έλεγα. Βέβαια, ως μικρό βιβλίο σημαίνει ότι είναι φθηνό και δε θα σου πάρει και πολύ χρόνο. Αλλά καλύτερα να το αποφύγουμε.

*ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
5/10

Albert Camus | Le Premier Homme

2010-09-03T09:59:00.004+03:00

Εκδόσεις | Λιβάνη

Σελίδες | 379

Έτος έκδοσης | 1995

-------------------------------------------------------------------------------------

4 Ιανουαρίου 1960. Στη μικρή πόλη Villeblevin της Γαλλίας ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα συνταράσει τον πνευματικό κόσμο. Ο Albert Camus, όπως και ο οδηγός, εκδότης και φίλος του, Michel Gallimard, είναι νεκροί. Ο συγγραφέας είχε λίγες ώρες πριν ακυρώσει ένα ταξίδι με τη γυναίκα του και τα παιδιά του - το εισιτήριο του τραίνου βρέθηκε σε μια τσέπη του παλτού του - για να ταξιδέψει με το Gallimard. Ο μόλις προ δύο ετών βραβευθείς με το Νόμπελ λογοτεχνίας πεθαίνει έχοντας δημιουργήσει, μαζί με τον Jean-Paul Sartre, ένα ιδιαίτερο κύμα στη γαλλική και ευρωπαϊκή λογοτεχνία, παρόλο που είχε εκδόσει μόνο τρία έργα: το L' Etranger (1942), το La Peste (1947) και το La Chute (1956). Μετά το θάνατό του ακολούθησε το 1971 η έκδοση του La Mort Heureuse, έργο που είχε γράψει μεταξύ του 1936 και 1938.

Στον τόπο του ατυχήματος και μέσα στα προσωπικά είδη του Camus βρέθηκε ένα ανολοκλήρωτο έργο που ετοίμαζε ο Γαλλοαλγερινός συγγραφέας. Ήταν ένα βιβλίο αυτοβιογραφικό, που παρουσίαζε τη ζωή του Ζακ Κορμερί, την παιδική του ηλικία και την ενηλικίωσή του, καθώς και την προσπάθειά του, στα 40 του πλέον, να γνωρίσει τον νεκρό πατέρα του, ο οποίος είχε πεθάνει στον πόλεμο όταν ο ίδιος ήταν πολύ μικρός.

Τελικά όμως, στο έργο - τουλάχιστον σε όσο είχε μέχρι τότε γραφτεί - υπάρχει περισσότερο μια προσέγγιση στο να δούμε, να γνωρίσουμε, να κατανοήσουμε, αλλά και να συμπαθήσουμε τη μητέρα του. Ένα άτομο με προβλήματα επικοινωνίας - δεν ήξερε να διαβάζει, δεν άκουγε και δε μιλούσε καλά - που όμως αποτελεί το πιο αγαπητό πρόσωπο για τον συγγραφέα, ένα πρόσωπο ήρεμο και γαλήνιο, αφημένο συνήθως σε ένα δικό του κόσμο, καθώς αγαπημένη συνήθειά της ήταν να κάθεται σε μία καρέκλα κοντά στο παράθυρο και να χαζέυει τα φώτα και την κίνηση του δρόμου. Τελικά, για τον πατέρα του δε μαθαίνουμε πολλά πράγματα, ούτε και ο ίδιος ο ήρωας άλλωστε. Στο ολοκληρωμένο έργο ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά.

Τα χειρόγραφα που είχαν βρεθεί στο δυστύχημα είχαν το απόλυτα προσωπικό ύφος της συγγραφής του Camus: χωρίς σημεία στίξης, με πάρα πολλά σχόλια και διορθώσεις. Για αρκετό καιρό, η κόρη του - κυρίως - προσπαθούσε να βάλει σε μία τάξη τα λόγια και τις προτάσεις του πατέρα της για να καταφέρει να δώσει ζωή σε αυτό που έμελλε να είναι το τελευταίο έργο του. Μετά από πολλές προσπάθειες, οι οποίες αλλοίωναν το αρχικό γράψιμο, τελικά επιλέχθηκε η πιο σίγουρη οδος: να εκδοθεί το βιβλίο με το γράψιμο του ίδιου του Camus. Προστέθηκαν βέβαια κάποια σημεία στίξης, αλλά και πάλι ορισμένες προτάσεις είναι απλώς τεράστιες - μέχρι που καταλαμβάνουν και μιάμιση σελίδα.

Τι μένει όμως από αυτή την ιστορία; Εκτός από τις ίδιες τις στιγμές που αναφέρονται από τον συγγραφέα, όπως η εύρεση του τάφου του πατέρα του, η βομβιστική επίθεση στη γειτονιά της μητέρας του (ήταν άλλωστε η περίοδος των συγκρούσεων για την αυτοδιάθεση της Αλγερίας), τα χρόνια του στο δημοτικό κι ο αγαπημένος του δάσκαλος (με τον οποίο συνομιλούσε μέχρι το θάνατό του, γράμματα υπάρχουν στο τέλος του βιβλίου) και τα πρώτα του χρόνια στο λύκειο, ένα πράγμα το οποίο μένει σε κάποιον είναι το πως γράφει ο Camus: με ύφος λυρικό, με απίστευτα όμορφες περιγραφές, με τρόπο που δε σου δείχνει απλώς τη σκηνή, αλλά σε βάζει μέσα της.

Κι όλα αυτά στο πρώιμο γράψιμο του, χωρίς διορθώσεις, χωρίς να έχει ξαναπεράσει για να διανθίσει τα λόγια του ή για να αφαιρέσει περιττές λέξεις. Σίγουρα, θα ήθελα να δω και την τελική μορφή αυτού του έργου, όχι μόνο για το πως θα εξελισσόταν η ιστορία, αλλά και για το πως θα κατέληγε το γράψιμο και η παρουσίαση των εικόνων από τον Camus. Όμως, ακόμη και σε αυτή τη μορφή, το έργο του είναι απλά μεγαλειώδες.

-------------------------------------------------------------------------------------

*Η ΑΤΑΚΑ

για τον πατέρα του:

Και το κύμα της τρυφερότητας και του οίκτου που απότομα ήρθε και του γέμισε την καρδιά δεν ήταν η κίνηση της ψυχής που φέρνει το γιο προς την ανάμνηση του χαμένου πατέρα αλλά η αναστατωμένη συμπόνια που ένας μεστός άντρας νιώθει μπροστά στο αδικοσκοτωμένο παιδί - κάτι εδώ δεν ήταν στη φυσική τάξη των πραγμάτων και, αληθινά, δεν υπήρχε τάξη αλλά μονάχα τρέλα και χάος εκεί όπου ο γιος ήταν πιο μεγάλος από τον πατέρα. Ακόμα και η συνέχεια του χρόνου κομματιαζόταν γύρω του, έτσι καθώς στεκόταν ακίνητος, ανάμεσα σ' αυτούς τους τάφους που δεν έβλεπε πια, και τα χρόνια δεν ακολούθησαν πια μια λογική σειρά σαν το μεγάλο ποτάμι της ζωής που κυλάει προς το τέλος του. Είχαν γίνει σάλος, τράβηγμα και δίνη των κυμάτων που μέσα τους ο Ζακ Κορμερί πάλευε τώρα με την αγωνία και τον οίκτο. Κοίταζε τους άλλους τάφους του τετραγώνου και από τις ημερομηνίες διαπίστωνε πως αυτή η γη ήταν διάσπαρτη από παιδιά που ήταν οι πατεράδες αντρών με μαλλιά που άσπριζαν και που νόμιζαν πως ζούσαν αυτή τη στιγμή. Γιατί κι ο ίδιος νόμιζε πως ζούσε, είχε δημιουργηθεί μόνος του, γνώριζε τη δύναμή του, την ενεργητικότητά του, αντιμετώπιζε τη ζωή κι είχε τον έλεγχο του εαυτού του. Όμως, μέσα στον αλλόκοτο ίλιγγο που βρισκόταν αυτή τη στιγμή, το άγαλμα, που κάθε άνθρωπος αναγείρει τελικά και χαλυβδώνει στη φωτιά των χρόνων για να βυθιστεί μέσα του και να περιμένει τον τελευταίο αφανισμό, ράγιζε γρήγορα και γκρεμιζόταν ήδη. Τώρα, το μόνο που έμενε από την ύπαρξή του ήταν αυτή η γεμάτη αγωνία καρδιά, άπληστη για ζωή, επαναστατημένη ενάντια στη θανάσιμη τάξη του κόσμου που τον συνόδευε εδώ και σαράντα χρόνια και που χτυπούσε πάντα με την ίδια δύναμη πάνω στον τοίχο που τον χώριζε απ' το μυστικό κάθε ζωής, θέλοντας να πάει πιο μακριά, πιο πέρα, για να μάθει, πριν πεθάνει, να μάθει τελικά για να υπάρξει, μια μόνο φορά, ένα μόνο δευτερόλεπτο, όμως για πάντα.

για τη μητέρα του:

Όταν έφτασε μπροστά στην πόρτα, η μητέρα τού είχε ανοίξει κι έπεσε στην αγκαλιά του. Κι εκεί, όπως κάθε φορά που ξαναβρίσκονταν, τον φιλούσε δυο τρεις φορές, τον έσφιγγε δυνατά στην αγκαλιά της, κι εκείνος ένιωθε πάνω στα μπράτσα του τα πλευρά και τα σκληρά πεταγμένα κόκκαλα των ώμων της που έτρεμαν κάπως, ενώ ανέπνεε τη γλυκιά μυρωδιά του δέρματός της που του θύμιζε εκείνο το σημείο, κάτω απ' το καρύδι, ανάμεσα στους δύο τένοντες του λαιμού, που δεν τολμούσε πια να της το φιλήσει, όμως του άρεσε να το μυρίζει και να το χαϊδεύει όταν ήταν παιδί, τις σπάνιες φορές που τον έπερνε στα γόνατά της κι εκείνος έκανε πως αποκοιμιόταν, με τη μύτη μέσα στο μικρό κοίλωμα που γι' αυτόν είχε τη μυρωδιά, την τόσο σπάνια στην παιδική του ηλικία, της τρυφερότητας. Τον φιλούσε κι ύστερα, αφού τον άφηνε, τον κοίταζε και τον ξανάπιανε για να τον φιλήσει άλλη μια φορά, λες και, έχοντας υπολογίσει μέσα της όλη την αγάπη που μπορούσε να του δώσει ή να του εκφράσει, αποφάσιζε πως έλειπε ακόμη λίγη. "Γιε μου", έλεγε, "ήσουν μακριά". Κι ύστερα, αμέσως μετά, η στάση της άλλαζε, έμπαινε στο διαμέρισμα και πήγαινε να καθίσει στην τραπεζαρία που έβλεπε στο δρόμο, έμοιαζε να μη σκέφτεται ούτε εκείνον ούτε και τίποτα άλλο, τον κοίταζε μάλιστα πού και πού με μια περίεργη έκφραση, λες και τώρα, ή τουλάχιστον αυτή την εντύπωση του έδινε, εκείνος ήταν παρείσακτος κι ενοχλούσε το στενό, άδειο και κλειστό χώρο όπου η μητέρα του ζούσε μοναχικά. Εκείνη τη μέρα, επιπλέον, αφού κάθισε δίπλα της, την είδε να κατέχεται από κάποια ανησυχία και να κοιτάζει, κάπου κάπου, το δρόμο, στα κλεφτά, με τ' όμορφο, σοβαρό και ταραγμένο βλέμμα της που ηρεμούσε κατόπιν όταν κοίταζε τον Ζακ.

*ΑΞΙΖΕΙ Ή ΔΕΝ;

Με αυτό το βιβλίο θα μπορούσε κάλλιστα να φτάσει και σε ένα δεύτερο Νόμπελ λογοτεχνίας.

*ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

9,5/10

65daysofstatic | We Were Exploding Anyway

2010-09-02T14:06:00.008+03:00

01. Mountainhead

02. Crash tactics

03. Dance dance dance

04. Piano fights

05. Weak4

06. Come to me

07. Go complex

08. Debutante

09. Tiger girl

Διάρκεια | 57:07

Ημερομηνία κυκλοφορίας | 26.04.2010

-------------------------------------------------------------------------------------

Η δεκαετία του 1950 ήταν μία περίοδος γεμάτη με ψυχολογικά πειράματα, όσο και με ανακαλύψεις και ενασχολήσεις με ψυχοτρόπες ουσίες, κύριως από τον αμερικανικό στρατό, πάνω σε αθώα θύματα που, κυριολεκτικά, δεν ήξεραν από που τους ήρθε! Ένα από αυτά τα πειράματα αφορούσε την έκθεση ενός ατόμου για 65 ημέρες στον επονομαζόμενο "λευκό θόρυβο" - ή στατικό - το οποίο θα είχε ως αποτέλεσμα το υποκείμενο να λαλήσει, αν και πιστεύω πως και με 65 λεπτά μόνο μπορείς να το πετύχεις αυτό.

Το 1954, υπό το φόβο της δημιουργίας και ανέλιξης ενός κομμουνιστικού κράτους στη γειτονιά τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν αυτό που ξέρουν καλύτερα απ' όλα: εισέβαλαν κρυφά στη Γουατεμάλα, εξόπλισαν τους αντιπάλους του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου Jacobo Arbenz Guzman και ξεκίνησαν τον γνωστό πόλεμο προπαγάνδας μπας και καταφέρουν να ανεβάσουν κανέναν δικό τους στον προεδρικό θώκο. Σύμφωνα με τις τότε θεωρίες της CIA, αν καταστρέψεις τα επικοινωνιακά συστήματα ενός έθνους και διασπείρεις προπαγανδιστικές ειδήσεις, σου αρκούν 65 ημέρες για να ανατρέψεις το κράτος.

Αυτές είναι δύο από τις θεωρίες για την προέλευση του ονόματος των 65daysofstatic. Οι ίδιοι έχουν πει επίσης πως έχουν πάρει το όνομά τους από τα τελευταία λόγια του Adolf Hitler ή ακόμη πως πρόκειται για φράση από μία ακυκλοφόρητη ταινία του John Carpenter με το όνομα Stealth Bomber, στην οποία θα πρωταγωνιστούσε ο Kurt Russell και για της οποίας το soundtrack είχαν οι ίδιοι δημιουργηθεί.

Η θεωρία με την πράξη βέβαια ορισμένες φορές δεν έχει καμία σχέση. Και, η αλήθεια είναι ότι, στην πράξη το συγκρότημα από το Sheffield μας έχει προσφέρει 3 αρκετά καλά άλμπουμ, με έναν ήχο που συγκαταλέγεται στο post-rock, αλλά πλησιάζει κατά πολύ και προς electronica μεριά. Τρία χρόνια μετά το The Destruction Of Small Ideas, οι 65dos επέστρεψαν με ένα άλμπουμ διαφορετικό: αλλαγή δισκογραφικής (από την Monotreme στην Hassle) και αλλαγή ήχου (που πλέον ξεφεύγει αρκετά από το post-rock και αναδεικνύει περισσότερο τα electro στοιχεία του).

Όμως υπάρχει και μία πολύ σημαντική ομοιότητα: καμία από τις δουλειές τους δεν ξεφεύγει σε ποιότητα. Μπορεί καμία να μην είναι άριστη, αλλά καμία δεν πέφτει ακόμη και στη μετριότητα. Αρκετά καλές παραγωγές, όμορφοι ήχοι και περίεργες συνθέσεις, μας δίνουν ένα We Were Exploding Anyway που συνεχίζει στον ίδιο καλό δρόμο που έχουν ξεκινήσει οι 65.

-------------------------------------------------------------------------------------

*ΤΟ ΑΤΟΥ
Το Α και το Ω, ή αλλιώς, η αρχή και το τέλος. Υπέροχο και δυνατό ξεκίνημα με το Mountainhead, ονειρικό τελείωμα με το Tiger girl.

*ΤΟΥ ΠΕΤΑΜΑΤΟΥ
Δυστυχώς, αυτό που δε φτάνει τα υπόλοιπα είναι το Come to me. Και γιατί δυστυχώς; Γιατί κουβαλάει και κάτι φωνητικά από τον Robert Smith των Cure.

*ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ Ή ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΩ;
Οι 65daysofstatic δε μας έχουν απογοητεύσει μέχρι στιγμής με τα τραγούδια τους, οπότε γιατί να το κάνουμε εμείς;

*ΚΟΝΚΛΟΥΖΙΟΝ
Η αλήθεια είναι ότι ο ηλεκτρονικός ήχος τους πάει λίγο περισσότερο, αλλά θέλω κι άλλα δείγματα για να το εξακριβώσω πλήρως.

*ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
7,5/10

Gorillaz | Plastic Beach

2010-08-19T14:43:00.006+03:00

01. Orchestral intro

02. Welcome to the world of the Plastic Beach

03. White flag

04. Rhinestone eyes

05. Stylo

06. Superfast jellyfish

07. Empire ants

08. Glitter freeze

09. Some kind of nature

10. On melancholy hill

11. Broken

12. Sweepstakes

13. Plastic beach

14. To binge

15. Cloud of unknowing

16. Pirate jet

Διάρκεια | 56:46

Ημερομηνία κυκλοφορίας | 03.03.2010

-------------------------------------------------------------------------------------

Τα υγρά τροπικά δάση της Κεντρικής και της Δυτικής Αφρικής αποτελούν το πεδίο διαβίωσης του μεγαλύτερου σε μέγεθος μέλους της οικογένειας των πρωτευόντων που ζουν σήμερα, του γορίλλα. Η Γκαμπόν, το Καμερούν και η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό αποτελούν τις κυριότερες χώρες στις οποίες μπορεί κανείς να συναντήσει ένα γορίλλα. Το να δεις μπροστά σου αυτό το "τέρας" των 180 εκατοστών και 160-300 κιλών μπορεί να φαντάζει τρομακτικό, αλλά σίγουρα είναι ακίνδυνο, καθώς τρέφονται με φρούτα, βλαστούς και φύλλα. Ο μόνος λόγος για να επιτεθεί θα είναι με υπευθυνότητά σου, αυτό είναι βέβαιο.

Στην ομάδα των γορίλλων - περίπου 15 μελών - ανήκουν κάποια θηλυκά, τα ανήλικα της ομάδας και κάποια ενήλικα αρσενικά, τα οποία όμως δεν αναλαμβάνουν κάποιον ηγετικό ρόλο. Αυτόν τον έχει καπαρωμένο το κυρίαρχο αρσενικό της ομάδας, ο γηραιότερος συνήθως, με τη χαρακτηριστική ασημένια ράχη, ο οποίος καθοδηγεί και τους υπόλοιπους.

Η μοναδική φορά που μπορεί να τρομάξει κανείς από ένα γορίλλα είναι όταν κάνει τη χαρακτηριστική κίνηση να χτυπήσει με τα χέρια του το στήθος του, βγάζοντας ταυτόχρονα κραυγές και ισχυρά μουγκρητά. Αυτό γίνεται για επίδειξη δύναμης αλλά και για τον εκφοβισμό των εχθρών της ομάδας.

Τόσο απλό ζώο είναι ο γορίλλας, χωρίς πολλές φιοριτούρες και δηθεν-ισμούς. Σε αντίθεση με άλλους "γορίλλες" που ξεκίνησαν από αντίδραση στην όλη φιλοσοφία του MTV και της βιομηχανίας της μουσικής, για να καταλήξουν οι κυριότεροι εκπρόσωποι της, ακόμα και σε μορφή κούκλας (και σε πολλούς διαφορετικούς τύπους, παρακαλώ).

Πέρα όμως από το φιλοσοφικό του θέματος, η αλήθεια είναι ότι όταν ο Damon Albarn και το συνάφι του ασχολούνται με τη δουλειά τους, την κάνουν πάρα πολύ καλά. Οι προηγούμενες δύο προσπάθειες (2001 - Gorillaz, 2005 - Demon Days) στέφθηκαν με επιτυχία. Και το 2010, με το Plastic Beach μας έδωσαν κάτι ακόμη καλύτερο. Εν μέσω θέρους, αποτελεί το καλύτερο δροσιστικό για τα αυτιά μας, αλλά και τον υπόλοιπο καιρό θα μας θυμίζει τις ατέλειωτες ώρες στην παραλία.

Η ιδέα για τον τίτλο θυμίζει αρκετά ελληνική διαφήμιση πάντως: ήρθε στον Albarn όταν έβλεπε τα πολλά πεταμένα πλαστικά στην παραλία μπροστά στο σπίτι του. Κι έτσι, σα να μας λένε "όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά, σε θάλασσες κι ακτές" κατάφεραν να κάνουν το καλοκαίρι μας ακόμη πιο όμορφο, με υπέροχες μελωδίες, συνεργαζόμενοι με μία πλειάδα καλλιτεχνών, όπως: Snoop Dogg, Gruff Rhys, Bobby Womack, Mos Def, Lou Reed, Mick Jones, Mark E. Smith, Paul Simonon, Hypnotic Brass Ensemble, Kano, Bashy, De La Soul, Little Dragon, sinfonia ViVa και The Syrian National Orchestra for Oriental Arabic Music.

-------------------------------------------------------------------------------------

*ΤΟ ΑΤΟΥ

Δε μπορείς να ξεχωρίσεις τόσο απλά ένα και μόνο κομμάτι για να το θεωρήσεις το καλύτερο του άλμπουμ. Κι ίσως αν πείς ένα, θα βρεθεί κάποιος για να πει κάποιο άλλο. Ξεχωρίζω τρία που μου άρεσαν περισσότερο, χωρίς σειρά προτίμησης: On melancholy hill, To binge, Cloud of unknowing.

*ΤΟΥ ΠΕΤΑΜΑΤΟΥ

Κι όμως υπάρχει! Κι όχι μόνο υπάρχει, αλλά θα αποτελέσει και το τρίτο single που θα κυκλοφορήσει: Superfast jellyfish. Δεν είναι τόσο άσχημο, αλλά είναι κάπως παράταιρο σε σχέση με τα υπόλοιπα.

*ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ Ή ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΩ;

Αξίζει 100% τα λεφτά του και θα αποτελέσει σίγουρο έσοδο της δισκογραφικής καθώς αναμένεται να πουλήσει τρελά, όπως και τα δύο προηγούμενα.

*ΚΟΝΚΛΟΥΖΙΟΝ

Θα αργήσουμε πολύ να τους ξανακούσουμε, καθώς εμφανίζονται περίπου κάθε πέντε χρόνια. Αν τελειώσουν και με την ταινία - να δούμε πότε θα τα καταφέρουν με αυτό το σταμάτα-ξεκίνα - θα περιμένουμε με αγωνία το επόμενο βήμα. Απλά, αν μπορούσαν να σταματήσουν να κατηγορούν τον καταναλωτισμό θα ήταν πολύ καλά. Άλλωστε, αυτός τους έφτασε εκεί που έχουν πάει. Καινούριοι Bono μας βρήκανε...

*ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

8/10

Gogol Bordello | Trans-Continental Hustle

2010-08-05T19:47:00.009+03:00

01. Pala tute

02. My companjera

03. Sun is on my side

04. Rebellious love

05. We comin' rougher

06. When universes collide

07. Uma menina uma cigana

08. Raise the knowledge

09. Last one goes the hope

10. To rise above

11. In the meantime in Pernambuco

12. Break the spell

13. Trans-continental hustle

Διάρκεια | 53:46

Ημερομηνία κυκλοφορίας | 27.04.2010

-------------------------------------------------------------------------------------

Μπορεί η πιο γνωστή οροσειρά της Ευρώπης να είναι οι Άλπεις, ίσως και λόγω της τουριστικής της φήμης, όμως η πιο μεγάλη είναι τα Καρπάθια στα ανατολικά της ηπείρου, που εκτείνονται σε μήκος περί τα 1500 χιλιόμετρα. Παρόλο που βρίσκονται και σε εδάφη της Τσεχίας, της Σλοβακίας και της Πολωνίας, τρεις είναι οι κυριότερες χώρες οι οποίες έχουν στο έδαφός τους τη μεγάλη αυτή οροσειρά: η Ρουμανία, η Ουκρανία και η Ουγγαρία.

Πέρα από το γεωγραφικό θέμα, οι τρεις αυτές χώρες έχουν να παρουσιάσουν και τρεις μεγάλες μορφές οι οποίες ταυτίζονται σε ένα ιδιαίτερο σημείο αναφοράς:

1. Από την Ουγγαρία ο Bela Bartok (1881-1945) ο οποίος είναι ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες του 20ου αιώνα. Δυστυχώς όμως γι' αυτόν συνήθως βρίσκεται πίσω από τον Franz Liszt στις γνωστότερες μορφές της ουγγρικής μουσικής.

2. Από την Ουκρανία ο Nikolai Gogol (1809-1852) ο οποίος θεωρείται ο πατέρας του σύγχρονου ρωσικού ρεαλισμού, όμως και αυτός αρκετά πίσω από τον Leo Tolstoy και τον Fyodor Dostoyevsky στις λίστες αναγνωρισιμοτητας ρώσων συγγραφέων.

3. Από τη Ρουμανία ο Vlad Tepes ή Vlad o 3os ή, το πιο γνωστό, Dracula (1431-1476), ο γνωστότερος πρίγκηπάς της Βλαχίας, πρόσωπο που κατέχει περίοπτη θέση σε μύθους και όχι μόνο. Ίσως πάντως και αυτός να βρίσκεται δεύτερος στη λίστα των πιο περίεργων "ηγεμόνων" της περιοχής της Ρουμανίας, πίσω από τον Nicolae Causescu.

Πως θα μπορούσαν να ενώνονται αυτά τα τρία πρόσωπα; Μέσω των Gogol Bordello βέβαια! Το όνομα του ρώσου συγγραφέα αποτελεί εμφανέστατο στοιχείο του ονόματος του νεοϋορκέζικου γκρουπ. Όσον αφορά τον ούγγρου μουσουργό, το πρώτο όνομα της μπάντας ήταν Hutz and the Bela Bartoks. Και ο Δράκουλας; Διότι και ο Eugene Hutz και η παρέα του, ως άλλοι ανασκολοπιστές καρφώνουν με μανία ρυθμούς, μελωδίες και στίχους στο μυαλό των απανταχού φίλων τους.

Βέβαια, οι Gogol Bordello θυμίζουν και κάτι από Ελλάδα, καθώς η δισκογραφία τους μοιάζει λίγο με το γνωστό μύθο για το γεφύρι της Άρτας: ολημερίς το έχτιζαν, το βράδυ γκρεμιζόταν. Ότι λοιπόν έχτισαν το 1999 με το Voi-La Intruder, το γκρεμισαν το 2002 με το Multi Kontra Culti vs. Irony. Μετά έχτισαν κάτι ακόμα καλύτερο το 2005 με το Gypsy Punks - μακράν το καλύτερό τους - το οποίο γκρέμισαν το 2007 με το Super Taranta!.

Κι εκεί που περιμέναμε το ακόμη καλύτερο, τελικά το Trans-Continental Hustle μας απογοήτευσε. Όχι τελείως πάντως, καθώς το πρώτο του μισό είναι πολύ καλό. Το άλλο όμως... Σύμφωνα με τον Hutz, ο ίδιος έχει επηρεαστεί από τη ζωή του στη Βραζιλία -όπου διαμένει από το 2008 - για το συγκεκριμένο άλμπουμ, πράγμα το οποίο ελάχιστα φαίνεται πάντως.

-------------------------------------------------------------------------------------

*ΤΟ ΑΤΟΥ

Εισαγωγή κάργα εντυπωσιακή και δυνατή, η οποία προδιαθέτει για εξίσου καλή συνέχεια. Φευ... Το Pala tute πάντως παίρνει άριστα!

*ΤΟΥ ΠΕΤΑΜΑΤΟΥ

Εκ διαμέτρου αντίθετα! Ενώ τελικά ακούς το άλμπουμ και κάπως απογοητεύεσαι, περιμένεις στο τελευταίο και ομώνυμο κομμάτι να σε αποζημιώσει. Φευ (εις διπλούν)...

* ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ Ή ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΩ;

Μπορεί να μην αξίζει πλήρως τα λεφτά του, αλλά πρόκειται για ένα συγκρότημα το οποίο και στις χειρότερες στιγμές του θα σε κάνει να χορέψεις και να ουρλιάξεις. Οπότε, δε βαριέσαι, ας το πάρουμε!

* ΚΟΝΚΛΟΥΖΙΟΝ

Ελπίζω να επιστρέψουν πιο δυναμικά την επόμενη φορά. Εκτός κι αν τα πολλά σούρτα-φέρτα με τη Madonna τους χαλάσουν εντελώς!

* ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

6,5/10

God Is An Astronaut | Age Of The Fifth Sun

2010-08-03T14:14:00.006+03:00

01. Worlds in collision

02. In the distance fading

03. Lost kingdom

04. Golden sky

05. Dark rift

06. Parallel highway

07. Shining through

08. Age of the fifth sun

09. Paradise remains

Διάρκεια | 47:09

Ημερομηνία κυκλοφορίας | 17.05.2010

-------------------------------------------------------------------------------------

Σε ορισμένα πεδία της ζωής είναι αναγκαίο να υπάρχουν, όχι μόνο η θέληση, αλλά και το κατάλληλο πεδίο εφαρμογής για να επιτευχθούν ορισμένα σπουδαία πράγματα. Ας πάρουμε ως παράδειγμα την ιστορία με τον Isaac Newton και το περίφημο μήλο. Για σκεφτείτε πως θα ήταν τα πράγματα, ίσως όχι για τη Φυσική, αλλά για τον ίδιο τον Newton αν:

1. Ο ίδιος περιτριγύριζε τη φημισμένη μηλιά σε περίοδο που οι φυσικές δυνάμεις του κόσμου δεν αποτελούσαν την κύρια ενασχόλησή του και η φυσική δεν ήταν το δυνατό του σημείου, ή

2. Βρισκόταν κάτω από τη μηλιά και αναζητούσε τις απαντήσεις για τις δυνάμεις της φύσης, σε περίοδο όμως ακαρπίας του συγκεκριμένου δέντρου.

Με λίγα λόγια, ο Newton βρέθηκε στον κατάλληλο τόπο - στην πτώση ενός ώριμου μήλου - την κατάλληλη στιγμή - όταν και ο ίδιος ήταν ώριμος με τις σπουδές του και τις ενασχολήσεις του με τα πειράματα.

Ποιος ο λόγος αναφοράς στο συγκεκριμένο θέμα; Είναι σαφές: αν δεν υπήρχε η κατάλληλη ωριμότητα από τα στελέχη της post-rock σκηνής, ωριμότητα την οποία απέκτησαν με κόπο και μέσα από συνεχή βελτίωση κυριώς του εαυτού τους, δε νομίζω ότι η ίδια η σκηνή θα είχε φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ωριμότητας αυτή τη στιγμή. Και οι God Is An Astronaut, με το πέμπτο άλμπουμ τους, μας αποδεικνύουν πόσο και οι ίδιοι ωρίμασαν σε αυτά τα 8 χρόνια παρουσίας τους στο μουσικό στερέωμα.

Το Age Of The Fifth Sun αποτελεί, εκτός από το πιο ώριμο, ίσως και το καλύτερο δείγμα γραφής των τριών Ιρλανδών. Μεστές μελωδίες, απλότητα, ηρεμία όποτε χρειάζεται, φασαρία εκεί που πρέπει, ένα σωστό άλμπουμ, από τα καλύτερα της σκηνής για φέτος.

-------------------------------------------------------------------------------------

*ΤΟ ΑΤΟΥ

Είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια του άλμπουμ, αλλά δε μπαίνει σε αυτήν την κατηγορία μόνο γι' αυτό το λόγο. Το Worlds in collision είναι ταυτόχρονα και το πρώτο κομμάτι κι έτσι συνεχίζει την παράδοση που θέλει όλα τα άλμπουμ των God Is An Astronaut να ξεκινούν δυναμικά από το πρώτο τους άκουσμα.

Και για ακόμη μία φορά ένα εξαιρετικό εξώφυλλο, φιλοτεχνημένο από τον Dave King. Για περισσότερες δουλειές του, πάρτε μια ιδέα εδω.

*ΤΟΥ ΠΕΤΑΜΑΤΟΥ

Όχι ακριβώς ως τόσο άσχημο, αλλά η αλήθεια είναι πως ένα καλύτερο και - κυριώς - πιο δυνατό κομμάτι για το τέλος θα το ήθελα.

* ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ Ή ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΩ;

Αγορά με τα χίλια! Αξίζει τα λεφτά του.

* ΚΟΝΚΛΟΥΖΙΟΝ

Όλοι οι καλοί της post εδώ είναι. Μέχρι και οι Godspeed You! Black Emperor επανενώθηκαν. Μένει να δούμε πότε θα αποφασίσουν κι οι Explosions In The Sky να βγάλουν τίποτα καινούριο.

* ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

7,5/10

Βασίλης Βασιλικός | Ζ

2010-08-02T11:42:00.005+03:00

Εκδόσεις | Λιβάνη

Σελίδες | 423

Έτος έκδοσης | 1966

-------------------------------------------------------------------------------------

Η Ελλάδα έχει ζήσει πολλές πολιτικές ανακατατάξεις και, σχεδόν πάντα, ο πολιτικός στιγματισμός ανθρώπων και ομάδων βρισκόταν στο προσκήνιο. Το μεγαλύτερο και δυνατότερο δείγμα αποτελεί - όπως και αποτέλεσε σε παγκόσμιο επίπεδο με σημείο αναφοράς τον Μακαρθισμό - η περιθωριοποίηση του κομμουνιστικού κινήματος και της αριστερής ιδεολογίας, που σημαδεύτηκε από βιαιοπραγίες, εξορίες, φυλακίσεις και βασανισμούς. Η Ελλάδα δεν αποτέλεσε εξαίρεση, παρόλο που γεωπολιτικά βρισκόταν και βρίσκεται πιο κοντά σε "κόκκινα" στρατόπεδα.

Ο στιγματισμός αυτός συνεχίζει και στην εποχή μας, με άλλες μορφές πλέον: Τη θέση των κομμουνιστών - κόμμα καθόλα νόμιμο εδώ και καιρό - έχουν πάρει οι αντιεξουσιαστές και οι μετανάστες, ενώ τη θέση των ατόμων δίπλα και κάτω από την προστασία της αστυνομίας έχουν - ή και συνεχίζουν να έχουν, όπως θέλετε πάρτε το - φανατικά ακροδεξιά στοιχεία.

Το φαινόμενο αυτό σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ελληνικό προνόμιο. Άλλωστε όλος ο κόσμος χρειάζεται έναν αποδιοπομπαίο τράγο για να του ρίχνει τις ευθύνες, είτε σε τοπικό είτε σε παγκόσμιο επίπεδο - όπως οι ΗΠΑ με το Ιράν. Το γεγονός, λοιπόν, ότι ένα μυθιστόρημα που γράφτηκε τέσσερις και κάτι δεκαετίες πριν να μοιάζει τόσο επίκαιρο σίγουρα σημαίνει πολλά για την κοινωνικο-πολιτική εξέλιξη της χώρας.

Ο Βασίλης Βασιλικός είχε γράψει το έργο του βασιζόμενος στη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, αλλά δε θα το λογίσουμε ως τέτοιο. Η όλη ιστορία άλλωστε είναι ακριβώς αυτό που γράφει ο υπότιτλος: Φανταστικό Ντοκιμαντέρ ενός Εγκλήματος. Τα κείμενα που παρατίθενται είναι γραμμένα ανάλογα με το ποιος εξιστορεί και η μορφή του λόγου μοιάζει εντελώς διαφορετική ανάμεσα στις σελίδες, σα να είναι όντως γραμμένο το βιβλίο από τα άτομα που συμμετέχουν στην ιστορία. Αυτή η διαφοροποίηση, λοιπόν, από τα λόγια του Γιάγκου, πχ, σε αυτά της χήρας του Ζ δίνουν στο βιβλίο μία άλλη χάρη, σα να ακούς τα γεγονότα από τα στόματα του κάθε συμμετέχοντος, σα να τους βλέπεις απέναντί σου να σου εξιστορούν ο καθένας με το δικό του τρόπο τη μορφή των γεγονότων, σα να σου δίνει ο καθένας τη δική του άποψη γιατί έγιναν έτσι τα πράγματα, σα να... βρίσκεσαι σε ένα φανταστικό ντοκιμαντέρ.

-------------------------------------------------------------------------------------

*Η ΑΤΑΚΑ

του Ζ:

Κι ο έρωτας είναι πάντα έρωτας όταν η ψυχή σου δεν έχει σκουριάσει. Τα σώματα, φορείς του έρωτα, μπορεί ν' αλλάζουν. Αλίμονο αν δεν άλλαζαν! Αλλά ο έρωτας μένει πάντα ο ίδιος, πίσω από κάθε πρόσωπο, πίσω από κάθε ζευγάρι γυάλινα μάτια. Είναι η δίψα για το νερό, η δίψα για κάτι που μας ξεπερνάει, που αρνιέται αυτά τα ντουβάρια που υπάρχουν γύρω σου, αυτές τις καρέκλες και ζητά κάτι άλλο. Είναι η φωνή σου μες στη φωνή μου, δυο φωνές, καμιά φωνή, είναι εσύ κι εγώ, χωρίς να 'μαστε εσύ κι εγώ, αλλά μαζί εκτελούμε, πάνω σε ρυθμό ταμπούρλων προϊστορικής εποχής, μια πράξη που είναι τόσο σίγουρη για τον εαυτό της όσο και ο ήλιος.

της χήρας του Ζ:

Έξω οι καμπάνες χτυπούν. Είναι Κυριακή. Νομίζω πως είσαι σε ένα άλλο νησί κι έχασα το πλοίο της άγονης γραμμής, για να 'ρθω απόψε να σε συναντήσω. Και πως θα περάσει ολόκληρη βδομάδα, ώσπου να έρθει η άλλη Κυριακή, για το άλλο δρομολόγιο; Νομίζω πως βρίσκομαι σε ισόπεδη διάβαση και ο φύλακας πέρασε ανάμεσά μας την αλυσίδα, ενώ ένα ατέλειωτο τρένο βογγάει πάνω στις ράγες, ένα τρένο με τόσα βαγόνια, όσα τα χρόνια που δεν θα σε βλέπω. Μόνο που και που, στις κλειδώσεις των βαγονιών, έχω τη φευγαλέα εικόνα της μορφής σου, που με περιμένει αντίπερα.

*ΑΞΙΖΕΙ Ή ΔΕΝ;
Αξίζει και με το παραπάνω, ένα βιβλίο από τα σημαντικότερα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, για την ιστορία του, τη μορφή του, το στιλ του, για όλα. Και μετά από την ανάγνωση, μπορεί να ακολουθήσει και η προβολή με τη ματιά του Κώστα Γαβρά.

*ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
9/10

Fun Lovin' Criminals | Classic Fantastic

2010-07-29T10:51:00.005+03:00

01. Mars

02. Classic fantastic

03. The originals

04. She sings at the sun

05. Keep on yellin'

06. Jimi Choo

07. El malo

08. Conversations with our attorney

09. We, the three

10. How low?

11. Mister sun

12. Rewind

13. Get your coat

Διάρκεια | 40:11

Ημερομηνία κυκλοφορίας | 01.03.2010

-------------------------------------------------------------------------------------

Οι διακοπές έφτασαν. Τελευταία μέρα στην πόλη και μαζεύεις τα πράγματα σου για την καθιερωμένη καλοκαιρινή εξόρμηση. Μαγιό, πετσέτες, αντιηλιακό, καναδυό ρουχαλάκια για το βράδυ, σαμπουάν κλπ. Εισιτήρια και λοιπές υποχρεώσεις μετακίνησης τσεκαρισμένα. Τι απομένει; Οι μουσικές σου! Αυτά που θα ακούς όλη μέρα στην παραλία! Και ξεκινάς με house κι οτιδήποτε beat-οειδές - για να μην ξεφεύγεις κι από τους ήχους του μαγαζιού στου οποίου την ομπρέλα θα ξαποστάσεις. Μετά ακολουθεί λίγη pop διάθεση για να είσαι και μέσα στη μόδα. Βάζεις και κανένα rock-άκι για να γουστάρεις. Και τέλος καμιά μπαλαντούλα για τις ώρες του ηλιοβασιλέματος, αν έχεις καταφέρει να μην τα ακούς μόνος σου όλα αυτά.

Κι όμως, κάτι σου φαίνεται ότι πάει λάθος. Κάτι λείπει που, ουσιαστικά, ορίζει ολόκληρο το καλοκαίρι και τη χαλαρή σου διάθεση στις διακοπές. Αυτό είναι! Chill-out, funk, soul, blues, όλα αυτά σε ήχους που σε χαλαρώνουν και σε οδηγούν σε ακόμη πιο ανέμελες και ονειρικές καταστάσεις. Πετάς λοιπόν όλα τα υπόλοιπα και γεμίζεις το mp3-player με τέτοιες μουσικές.

Μέσα σε αυτές λοιπόν τις μουσικές μπαίνει και το τελευταίο άλμπουμ των Fun Lovin' Criminals. Δεν είναι ότι καλύτερο έχουν βγάλει, δεν έχει το απίστευτο κομμάτι που ορίζει ολόκληρη την 6η προσπάθεια του νεοϋορκέζικου τρίο, δε συγκαταλέγεται καν στα καλύτερα του 2010. Γιατί τότε να το ακούσω; Για το λόγο που αναφέρθηκε παραπάνω: διότι το καλοκαίρι ακούς αυτή τη μουσική μόνο για να την ακούσεις και να χαλαρώσεις κι εδώ οι FLC σε βοηθούν αρκετά. Τι κι αν ορισμένα κομμάτια δε θα τα άκουγες κάτω από άλλες συνθήκες ούτε με σφαίρες; Στην παραλία θα σου ακούγονται σαν την 9η του Μπετόβεν, αν δε σε έχουν ήδη κοιμήσει πιο πριν.

-------------------------------------------------------------------------------------

*ΤΟ ΑΤΟΥ

Μπορεί να είναι αρκετά χαλαρό, σε βαθμό εκνευριστικό θα έλεγα, αλλά δεν παύει να έχει την καλύτερη μουσική από όλα τα κομμάτια: Rewind!

Στα συν συγκαταλέγεται και το τελείωμα του άλμπουμ, καθώς τα 3 τελευταία κομμάτια είναι από τα καλύτερά του.

*ΤΟΥ ΠΕΤΑΜΑΤΟΥ

Είπαμε, καλοκαιρινή διάθεση και τέτοιες ιστορίες, αλλά μέχρι ενός σημείου! Δύο τα άσχημα σημεία:

1. Το πρώτο κομμάτι. Συνήθως το καταλαβαίνεις όταν ένα κομμάτι σου δεν είναι και το καλύτερο που έχεις, οπότε το σπρώχνεις κάπου προς τη μέση για να περάσει απαρατήρητο. Αυτοί πήγαν και το κοτσάρανε πρώτο-πρώτο και μετά απορούνε κιόλας γιατί ο ακροατής μπαίνει υποψιασμένος για "πατάτες" στο δεύτερο κομμάτι.

2. Το intermezzo. Αφού ξενέρωσες στη αρχή, άρχισες να χαλαρώνεις σιγά-σιγά. Και κάπου εκεί, έρχεται το Conversations... για να ακούσεις ανυπόφορες βλακείες από έναν τύπο, πάνω σε ένα μουσικό χαλί το οποίο θα ήταν πολύ καλύτερο αν ήταν μόνο του.

* ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ Ή ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΩ;

Να κατεβάσεις. Άλλωστε δε θα θεωρηθεί μεγάλη πειρατεία αφού το Σεπτέμβρη θα το σβήσεις ακόμη κι από τον σκληρό σου δίσκο.

* ΚΟΝΚΛΟΥΖΙΟΝ

Ας χαλαρώσουμε με ήρεμες μουσικές. Ακόμη κι αν έχουν κάτι το ενοχλητικό.

* ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

6,5/10

The Flaming Lips | The Dark Side Of The Moon

2010-07-23T15:28:00.006+03:00

01. Speak to me / Breathe

02. On the run
03. Time / Breathe (reprise)
04. The great gig in the sky
05. Money
06. Us and them
07. Any colour you like
08. Brain damage
09. Eclipse

Διάρκεια | 41:00

Ημερομηνία κυκλοφορίας | 22.12.2009

-------------------------------------------------------------------------------------

Ήταν καλοκαίρι του 2003 και βρισκόμουν σε ένα παραλιακό μπαράκι κάπου στην Κρήτη όταν άκουσα (από την αρχή μέχρι το τέλος είναι η αλήθεια) ένα Dark Side Of The Moon διαφορετικό απ' ότι είχα ακούσει μέχρι τότε. Ψάχνοντας, λοιπόν, βρήκα τι ακριβώς ήταν αυτό: μία διασκευή track-for-track του άλμπουμ των Pink Floyd από ορισμένους καλλιτέχνες της δισκογραφικής εταιρίας Easy Star, που υπογράφανε με το - ευφάνταστο - όνομα Easy Star All-Stars. Το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά όμορφο και από τότε αποτελεί συχνό άκουσμά μου, κυρίως κατά την καλοκαιρινή περίοδο.

Μέχρι που φτάσαμε στο 2009 κι εκεί έφτασε στα αυτιά μου το απίστευτο: εξ ολοκλήρου διασκευή του ίδιου άλμπουμ από τους Flaming Lips! Η μεγάλη απορία λοιπόν ήταν η εξής: οι Easy Star All-Stars διασκεύασαν με βάση το δικό τους μουσικό ρεύμα, δηλαδή τη reggae και τα παραπλήσια στοιχεία της. Οι Flaming Lips, που από το 1997 κυρίως με το άλμπουμ Zaireeka έχουν ουσιαστικά κάνει δεύτερη φύση τους την ψυχεδέλεια - αποκυρήσσωντας ταυτόχρονα το παρελθόν των Hear It Is και Telepathic Surgery εποχών - πως θα μπορούσαν να "αλλάξουν" ένα άλμπουμ της μορφής του Dark Side Of The Moon;

Το The Flaming Lips and Stardeath and White Dwarfs with Henry Rollins and Peaches doing The Dark Side Of The Moon - όπως είναι ο πλήρης τίτλος του - δε φτάνει βέβαια στο επίπεδο του αυθεντικού και, δυστυχώς, ούτε της άλλης διασκευής. Είναι καλό, ακούγεται πολύ ευχάριστα, αλλά η αλήθεια είναι ότι με τόσα άτομα που έμπλεξαν στην παραγωγή, λογικό είναι να είχαμε παραφωνίες. Απορία μου είναι το πως θα ήταν το άλμπουμ αν το είχαν δουλέψει μόνοι τους ο Wayne Coyne κι η παρέα του. Η αλήθεια είναι ότι στα κομμάτια που δούλεψαν οι Flaming Lips ακούγεται αρκετά ο ήχος τους, καθώς φαίνονται και οι όποιες ομοιότητες με το τελευταίο τους άλμπουμ Embryonic - λογικό άλλωστε, μιας κι είχε κυκλοφορήσει δύο μήνες νωρίτερα.

-------------------------------------------------------------------------------------

Από τη στιγμή που πρόκειται για άλμπουμ-διασκευή, ουσιαστικά αυτό που κρίνεις δεν είναι το αποτέλεσμα σαν τραγούδι, αλλά το πόσο καλά έχουν διαμορφώσει το αυθεντικό. Έτσι:

*ΤΟ ΑΤΟΥ

Speak to me / Breathe. Ουσιαστικά αυτό που ισχύει και στο αυθεντικό: η εισαγωγή. Όχι σαν κομμάτι μόνο, αλλά κυρίως στο κατά πόσο σε πείθει να ακούσεις και το υπόλοιπο.

*ΤΟΥ ΠΕΤΑΜΑΤΟΥ

The great gig in the sky. Είναι απορίας άξιο το πως, ενώ στο αυθεντικό αποτελεί ίσως την κορύφωση όλου του άλμπουμ, εδώ είναι απλά το χειρότερο κομμάτι.

* ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ Ή ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΩ;

Εδώ σηκώνω τα χέρια ψηλά. Μόνο και μόνο πάντως επειδή είναι διασκευή ενός εκ των κορυφαίων άλμπουμ όλων των εποχών ίσως και να αξίζει να το πάρεις.

* ΚΟΝΚΛΟΥΖΙΟΝ

Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως θα πατήσω play για ακόμη μία φορά στο Dub Side Of The Moon και θα περιμένω να δω ποιος θα είναι ο επόμενος που θα επιχειρήσει να διασκευάσει.

* ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

7/10

Τάσος Κωστόπουλος | Πόλεμος Και Εθνοκάθαρση

2010-07-21T18:02:00.006+03:00

Εκδόσεις | Βιβλιόραμα

Σελίδες | 319

Έτος έκδοσης | 2007

-------------------------------------------------------------------------------------

Στην τέταρτη σκηνή της πρώτης πράξης στον Άμλετ του Σαίξπηρ ο ομώνυμος ήρωας λέει την περίφημη ατάκα "Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας". Η ατάκα έχει χρησιμοποιηθεί αμέτρητες φορές και σε πάμπολλες περιπτώσεις, αντικαθιστώντας σε μερικές από αυτές τη λαϊκή ρήση "Κάποιο λάκο έχει η φάβα".

Έχοντας περάσει από τα θρανία των σχολείων κι έχοντας διαβάσει - θέλοντας και μη - τα σχολικά βιβλία Ιστορίας, είχα αρχίσει να έχω μία εμμονή με τη συγκεκριμένη φράση όταν έφτανα στα γεγονότα του 1912-1922 και ακόμη περισσότερο στην καταστροφή της Σμύρνης. Όλα έδειχναν περίεργα διατυπωμένα και η υποψία πως δε μας τα μαρτυρούν όλα τριγύριζε το μυαλό μου.

Για να μάθεις, βέβαια, την Ιστορία ενός τόπου κι ενός Έθνους η καλύτερη οδός είναι η εξωσχολική βιβλιογραφία. Εκεί όπου ο εθνικισμός μπαίνει στο περιθώριο και ντοκουμέντα ξεχασμένα από τους δήθεν ιστορικούς αποκαλύπτονται μπροστά στα μάτια σου.

Ο Τάσος Κωστόπουλος έχοντας μελετήσει όλες τις πτυχές των γεγονότων της συγκεκριμένης δεκαετίας παραθέτει στο βιβλίο του μαρτυρίες και αποσπάσματα από ανθρώπους που έζησαν τα γεγονότα από πρώτο χέρι, από απλούς στρατιώτες του μετώπου, μέχρι και τον τότε βασιλιά Κωνσταντίνο, όπως ο ίδιος τα περιέγραφε στην αλληλογραφία του.

Ο δημοσιογράφος-συγγραφέας μας δίνει τα στοιχεία για τις αγριότητες, όχι μόνο των Τούρκων και των Βούλγαρων, αλλά και των Ελλήνων απέναντι σε αλλόθρησκους και άτομα άλλων εθνικοτήτων, στην προσπάθεια όλων των Βαλκανικών χωρών να πραγματοποιήσουν ένα ξεκαθάρισμα των κατοίκων της χερσονήσου και να δημιουργήσουν κράτη που να στηρίζονται περισσότερο στην εθνική αλλά και στη θρησκευτική ομοιογένεια των υπηκόων τους.

Μας δίνει στοιχεία και αφηγήσεις για την εκστρατεία των ελληνικών στρατευμάτων στη Μικρά Ασία και το πως τα γεγονότα εκείνης της περιόδου, αλλά και των προηγούμενων ετών, οδήγησαν σε αυτό που παρουσιάζεται στα βιβλία Ιστορίας ως "καταστροφή" και "γενοκτονία".

Άριστη δουλειά, αποτέλεσμα ενδελεχούς έρευνας, άξια πολλών συγχαρητηρίων.

-------------------------------------------------------------------------------------

*Η ΑΤΑΚΑ

Η επιλογή των συγκεκριμένων ημερομηνιών που αναγορεύθηκαν σε "ημέρες μνήμης" είναι επίσης χαρακτηριστική. Η 14η Σεπτεμβρίου μπορεί με αρκετή ελευθεριότητα να θεωρηθεί ως επέτειος της πυρκαγιάς της Σμύρνης με το νέο ημερολόγιο, που στην πραγματικότητα ξεκίνησε τουλάχιστον μια μέρα νωρίτερα, βασικό προσόν της είναι όμως το ότι ταυτίζεται με τη χριστιανική γιορτή του Τιμίου Σταυρού. Παλιότερα, ως "ημέρα της καταστροφής" αναφερόταν η 9η Σεπτεμβρίου, η επέτειος δηλαδή της εισόδου του τουρκικού στρατού στη Σμύρνη. Σοβαρότερη είναι η επιλογή της 19ης Μαΐου ως "ημέρα μνήμης της ποντιακής γενοκτονίας": πρόκειται όχι για την επέτειο κάποιας σφαγής (ή της απόφασης των εκτοπίσεων) αλλά για την εθνική γιορτή της Τουρκίας, που παραπέμπει στην άφιξη του Κεμάλ στη Σαμψούντα το 1919 και τη δρομολόγηση του τουρκικού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ενάντια στην ξένη κατοχή. Ουσιαστικά, διά της καθιέρωσης της συγκεκριμένης επετείου επιδιώκεται η "ποινικοποίηση" της εθνικής οντότητας των γειτόνων μας, η εθνική απελευθέρωση των οποίων ταυτίζεται με "γενοκτονία". Το αντίστροφο ισοδύναμο θα ήταν μία τουρκική καμπάνια για την καθιέρωση της 25ης Μαρτίου ως "ημέρας της γενοκτονίας των μουσουλμάνων των Βαλκανίων από τους χριστιανικούς εθνικισμούς".

*ΑΞΙΖΕΙ Ή ΔΕΝ;
Η Ιστορία γράφεται από πολλούς και οι απόψεις για τα πραγματικά γεγονότα συνήθως είναι πολλές. Ο καλύτερος τρόπος για να δημιουργήσει κάποιος μία πιο αντικειμενική γνώμη είναι να διαβάσει και να ακούσει όλες τις απόψεις. Τη μία γνώμη την έχουμε δει ήδη στα σχολικά βιβλία. Αν κάποιος θέλει να δει και μία ακόμη γνώμη, ας πάρει αυτό το βιβλίο. Αξίζει πραγματικά.

*ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
9/10

Ian Rankin | A Question Of Blood

2010-07-19T12:01:00.006+03:00

Εκδόσεις | Μεταίχμιο

Σελίδες | 522

Έτος έκδοσης | 2003

-------------------------------------------------------------------------------------

Ποτέ δεν είχα σκοπό να διαβάσω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Χωρίς να τα έχω αγγίξει, σκεφτόμουν ότι είναι βαρετές ιστορίες για το "ποιος είναι ο δολοφόνος". Η μόνη επαφή μου με αυτά ήταν όποτε είχαν σχέση με το μακάβριο ή το υπερφυσικό - κλασσικό παράδειγμα το Master of Lies (Ο Άρχοντας του Ψεύδους) του Graham Masterton.

Όταν έπιασα στα χέρια μου το βιβλίο του Rankin θεώρησα ότι απλά θα μου ήταν δύσκολο να τελειώσω ευχάριστα και σύντομα τις 500 και κάτι σελίδες του. Όσο προχωρούσε η υπόθεση, απλά έβαζα στοίχημα με τον εαυτό μου σε ποιο μέρος του το βιβλίο θα καταντήσει βαρετό.

Κι όμως! Η υπόθεση συνέχιζε την πορεία της, ο Rankin αράδιαζε κάμποσα ονόματα σχετικά με τη μουσική, ακούσματα είτε του επιθεωρητή Ρέμπους, είτε της αρχιφύλακα Σίβον, τα οποία μου τόνωναν το ενδιαφέρον, μέχρι την κρίσιμη στιγμή: Οι Mogwai μπήκαν στην υπόθεση! Ο τίτλος του άλμπουμ τους Come On, Die Young έγινε κομμάτι της υπόθεσης κι έτσι αποφάσισα να συμβιβαστώ και να το απολαύσω.

Κι έτσι έγινε, καθώς ο συγγραφέας γράφει με έναν πολύ καλό τρόπο, χωρίς να σε κουράζει καθόλου και, κυρίως, χωρίς να σου δίνει στοιχεία για το τι θα πρέπει εσύ να ψάξεις από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου. Η υπόθεση μπλέκει σχεδόν όλα τα πρόσωπα που παρουσιάζονται, άμεσα ή έμμεσα. Η λύση της υπόθεσης παρουσιάζεται στις τελευταίες σελίδες, χωρίς ίσως να είσαι σίγουρος μέχρι εκείνη τη στιγμή για τις θεωρίες σου.

Τελικά το βιβλίο του Rankin με κέρδισε με το γεγονός ότι, παρόλο που δεν είναι ένα βιβλίο που θα το ρουφήξεις μονοκοπανιά, σε κερδίζει σιγά-σιγά, σε βάζει στην υπόθεση (ή, καλύτερα, στις υποθέσεις) και τελικά σου δίνει στην τελευταία του σελίδα και μια μικρή γεύση αμφισβήτησης για κάτι.

-------------------------------------------------------------------------------------

*Η ΑΤΑΚΑ

Η Σίβον αναστέναξε.

"Ελάτε μέσα λοιπόν".

Έσπρωξε την περιστρεφόμενη πόρτα, με τη Γουάιτρεντ καταπόδας. Ο Σιμς έκανε να τις ακολουθήσει, αλλά κοντοστάθηκε, στρέφοντας την προσοχή του στο δημοσιογράφο.

"Σε εφημερίδα δουλεύεις;" ρώτησε.

Ο Χόλι κατένευσε. Ο Σιμς τού χαμογέλασε.

"Κάποτε σκότωσα έναν άνθρωπο με μία εφημερίδα".

Έκανε μεταβολή και ακολούθησε τις δύο γυναίκες.

*ΑΞΙΖΕΙ Ή ΔΕΝ;

Από τη στιγμή που βρισκόμαστε σε καλοκαιρινούς ρυθμούς, το προτείνω ανεπιφύλακτα ως μία πολύ καλή συντροφιά στην παραλία. Αξίζει όμως και για μετά το καλοκαίρι.

*ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

8/10

Efterklang | Magic Chairs

2010-07-15T11:33:00.011+03:00

01. Modern drift

02. Alike
03. I was playing drums
04. Raincoats
05. Harmonics
06. Full moon
07. The soft beating
08. Scandinavian love
09. Mirror mirror
10. Natural tune

Διάρκεια | 43:47

Ημερομηνία κυκλοφορίας | 22.02.2010

-------------------------------------------------------------------------------------

Η λογική λέει ότι η πιο αντικειμενική προσέγγιση στην κριτική ενός άλμπουμ γίνεται μόνο όταν αυτό είναι debut. Στα ακόλουθα, αρχίζεις να συγκρίνεις με τα προηγούμενα κι έτσι η αντικειμενικότητα πάει περίπατο.

Κάπως έτσι γίνεται και με τους κυρίους από την Κοπεγχάγη. Οπότε, έχεις δύο επιλογές: να το ακούσεις σαν ένα νέο άλμπουμ ή να το ακούσεις σα συνέχεια των προηγούμενων.

Αν επιλέξεις την πρώτη μέθοδο διαπιστώνεις πως είναι ένα ωραίο αλμπουμάκι, με καλή μουσική, όμορφους στίχους και σε γενικές γραμμές αποτελεί ένα χαλαρό άκουσμα. Αν απ' την άλλη επιλέξεις τη δεύτερη μέθοδο, θα καταλάβεις πως κάτι δεν πάει καλά στην υπόθεση, σα να χάθηκε η μαγεία των προηγούμενων κυκλοφοριών. Είπαμε, καλή και άγια η προσπάθεια να πας τη μουσική σου ένα βήμα πιο πέρα, αλλά εδώ μπαίνουν δύο ερωτήματα:

1. Γιατί οι Efterklang επέλεξαν να ξεφύγουν από τον ήχο τους; Τι δεν τους άρεσε; και

2. Όταν προσπάθησαν να ξεφύγουν, ήξεραν προς τα που να πάνε;

Το Magic Chairs δεν πρόκειται να μείνει για καιρό στα αυτιά μας και ο λόγος είναι απλός: όταν έχεις ήδη ακούσει κάτι ονειρικό (προσωπικά θεωρώ καλύτερη στιγμή τους το ep Under Giant Trees) δεν ξυπνάς για να ακούσεις κάτι που δε σε ταξιδεύει, αλλά σε καθηλώνει βάναυσα σα δευτεριάτικο πρωινό στη δουλειά, ύστερα από ένα σαββατοκύριακο μαγείας.

-------------------------------------------------------------------------------------

* TO ATOY

Υπάρχει ένα Modern drift που κάπως μου αρέσει, αλλά αυτό που με γοήτευσε περισσότερο είναι το ότι έκρινα από την εξωτερική εμφάνιση. Το εξώφυλλο είναι πραγματικά ένα έργο τέχνης, όπου το δημιουργικό γραφείο Hvass&Hannibal έκανε πραγματικά ένα μικρό θαύμα.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτό το project δείτε εδώ.

* ΤΟΥ ΠΕΤΑΜΑΤΟΥ

"Το instrumental πέθανε. Ζήτω το instrumental!" πρέπει να αναφώνησαν σύσσωμοι οι πέντε Δανοί και να ξεκίνησαν να φτιάχνουν το Magic Chairs. Δεν υπάρχει ούτε ένα κομμάτι στο οποίο να μην υπάρχει η φωνούλα του Casper Clausen και πραγματικά απορώ γιατί.

Όσο για τη "στροφή στην ποιότητα" (a.k.a. στροφή σε πιο pop-ίστικα μονοπάτια) είναι απλά ανάξιο λόγου και αναφοράς.

* ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ Ή ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΩ;

Αν είσαι φαν των Efterklang, όχι. Περίμενε το επόμενο μπας κι είναι καλύτερο.

* ΚΟΝΚΛΟΥΖΙΟΝ

"Μην κρίνεις ποτέ ένα βιβλίο από το εξώφυλλο" λένε. Τελικά το ίδιο θα κάνω και με τα άλμπουμ.

* ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

6/10

The Dead Weather | Sea Of Cowards

2010-07-06T15:07:00.015+03:00

01. Blue blood blues
02. Hustle and cuss
03. The difference between us
04. I'm mad
05. Die by the drop
06. I can't hear you
07. Gasoline
08. No horse
09. Looking at the invisible man
10. Jawbreaker
11. Old Mary

Διάρκεια | 35:10

Ημερομηνία κυκλοφορίας | 11.05.2010

-------------------------------------------------------------------------------------

Το να σχολιάσεις ένα άλμπουμ στο οποίο συμμετέχει ενεργά ο Jack White είναι σαφώς δύσκολο, καθώς στο μυαλό σου μπαίνουν διαρκώς τα υπόλοιπα projects του πολυμήχανου μουσικού από το Detroit και, κυρίως, οι White Stripes. Αν αποβάλλεις όμως αυτές τις σκέψεις και δεις μόνο τους Dead Weather, θα δεις τα πράγματα με άλλο μάτι.

Η μουσική κολεκτίβα που δημιουργήθηκε το 2009 μπήκε δυναμικά στη μουσική βιομηχανία κουβαλώντας βαριά κληρονομιά λόγω των μελών της: Alison Mosshart (The Kills, Discount), Jack White (The White Stripes, The Raconteurs), Dean Fertita (Queens Of The Stone Age) και Jack Lawrence (The Raconteurs, The Greenhornes). Το πρώτο δείγμα ήταν μεν θετικό, αλλά η αλήθεια είναι ότι το Horehound θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο.

Το Sea Of Cowards από την άλλη, ανέβασε τη μπάντα ένα σκαλί παραπάνω. Σαφώς καλύτερο, ανεβάζει κατηγορία τους Dead Weather, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν τους βγάζει και στο Champions League. Δυναμικό από τη μία, σου δίνει την αίσθηση του γρήγορου από την άλλη (και δεν εννοώ σε ταχύτητα, αλλά στο πόσο γρήγορα φτιάχτηκε). Δίνει την αίσθηση ότι θα μπορούσε να έχει το κάτι παραπάνω, αλλά δεν...

Στιχουργικά μην περιμένεις θαύματα! Δεν είναι μόνο το ποιος γράφει τα τραγούδια, αλλά και το μουσικό στυλ το οποίο αφήνει τους στίχους σε τρίτη μοίρα. Τρίτη; Ναι, διότι σε δεύτερη μοίρα βρίσκεται η μελωδία και η μουσική γενικότερα. Εδώ τα έχουν καταφέρει καλά.

Τότε τι βρίσκεται σε πρώτη μοίρα; Αυτό που χαρακτηρίζει το όλο άλμπουμ: ο δυναμισμός του. Το ότι μέσα σε 35 λεπτά (και κάτι) μπορεί να σε συνεπάρει και να μην τολμάς να πατήσεις το stop. Το ότι όταν κάποια στιγμή τελειώσει, λες "Δεν το βάζω άλλη μία;". Εκεί είναι η δύναμη του γκρουπ και, πραγματικά, τα καταφέρνουν περίφημα.

-------------------------------------------------------------------------------------

* ΤΟ ΑΤΟΥ

Αν και ως πρώτο single κυκλοφόρησε το Die by the drop, αν και η έναρξη γίνεται με το πολύ καλό Blue blood blues, ως καλύτερη στιγμή θεωρώ το The difference between us. Ο καθένας στη θέση του (δηλαδή ο White στα ντραμς και η Mosshart στα φωνητικά) έτσι όπως πρέπει να είναι για αυτό το κομμάτι που κυριολεκτικά "τα σπάει".

* ΤΟΥ ΠΕΤΑΜΑΤΟΥ

Και ποιο να διαλέξεις; Το Hustle and cuss; Μπα, έχει καλή μουσική. Το Old Mary; Ούτε αυτό. Είναι το μοναδικό που έγραψε μόνο ο White, μην το στεναχωρήσω το παιδί. Το I can't hear you; To Looking at the invisible man; Μάλλον κανένα.

Αυτό που δεν θα κρατούσα είναι το πως το άλμπουμ, παρόλο που είναι δυνατό, πέφτει σταδιακά από κομμάτι σε κομμάτι, έχοντας μικρές εξάρσεις. Αν μάλιστα το βλέπαμε σα διάγραμμα (δυνατά κομμάτια τα 1, 3, 7, 10, τα υπόλοιπα "πέφτουν" σιγά-σιγά) θα έμοιαζε σαν καρδιογράφημα ετοιμοθάνατου.

* ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ Ή ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΩ;
Να αγοράσεις, αν:

1. Είσαι φαν του White και μαζεύεις ότι έχει κυκλοφορήσει (ακόμη και το τραγούδι με την Alicia Keys)

2. Το cd κοστίζει από 5 έως 10 ευρώ. Αν αντιθέτως η τιμή κυμαίνεται στα γνωστά επίπεδα, προτίμησε να το κατεβάσεις και να αγοράσεις κάτι άλλο.

* ΚΟΝΚΛΟΥΖΙΟΝ

Καλοί οι Dead Weather και περιμένω με αγωνία το επόμενο, που λογικά θα είναι ακόμα καλύτερο. Όμως, ρε Jack, μήπως έχεις ξεχάσει λιγάκι το πρώην έτερον σου ήμισυ; Όλο με τους υπόλοιπους ασχολείσαι κι εδώ ξεροσταλιάζουμε για λίγο White Stripes!

* ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

7/10

Ορισμός

2010-06-30T16:47:00.001+03:00

Κριτική

/kɾi.ti.ˈci/

Η διατύπωση κρίσεων, η υποκειμενική άποψη ενός ατόμου για οποιοδήποτε θέμα, συνήθως ανάλογα με την προσωπική εμπειρία του